Sunday 05th April 2020
x-pressed | an open journal
November 17, 2012
November 17, 2012

Εδώ Πολυτεχνείο, Εδώ Πολυτεχνείο….

Category: Letters from home
This article is also available in: esen
Εδώ Πολυτεχνείο, Εδώ Πολυτεχνείο….

Ήμουν μόλις 15 χρονών. Ήταν Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 1973 και η τάξη μου (Δ’ Γυμνασίου του Πειραματικού Σχολείου) επιβιβάστηκε στο πούλμαν που θα μας πήγαινε σχολική επίσκεψη στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Στην Στουρνάρα κολλήσαμε. Νεαρά παιδιά σήκωναν τους υαλοκαθαριστήρες και τοποθετούσαν χειρόγραφα χαρτιά. «ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ» ή «ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» έλεγαν τα περισσότερα. Οι οδηγοί με μικτά συναισθήματα. Οι περισσότεροι μουδιασμένοι (ας μην υποτιμήσουμε ποτέ την αδράνεια στο καθεστώς), οι λιγότεροι, ίσως οι πληροφορημένοι ή οι πιο γενναίοι, ενθουσιώδεις. Αντάλλασσαν δυό-τρείς κουβέντες επιδοκιμασίας με τα παιδιά με τα τζήν, τα πολύχρωμα πουλόβερ, τα χακί μπουφάν και τα μακρυά μαλλιά (που σ’ εμάς τους μαθητές απαγορευόντουσαν). Κοιτάζαμε από τα κλειστά παράθυρα του πούλμαν. Δεν είχαμε αντίληψη του τι συμβαίνει, οπωσδήποτε όμως δεν ήταν μια οποιαδήποτε Τετάρτη στην Πατησίων. Η απελπισία μας μεγάλη όταν η –παράνομα διορισμένη από το καθεστώς– Γυμνασιάρχης που μας συνόδευε είπε στον οδηγό «επιστρέφουμε» και σε μας «είναι κομμουνισταί, παιδιά μου». Απελπισία, όχι γιατί θα χάναμε ένα ιστορικό γεγονός που συνέβαινε μπροστά στα μάτια μας, αλλά γιατί θα γυρίζαμε σε μιά ημέρα σχολικής ρουτίνας. Δεν είχαμε αντίληψη.

« Ποιοι ήταν αυτοί», αναρωτηθήκαμε. Δεν είχαμε ξαναδεί διατάραξη της ευταξίας στην ζωή μας. Πώς έκλεισαν το δρόμο, γιατί? Από εφηβική περιέργεια, αυτή την έντονη γοητεία του αμαρτήματος που έχεις στα 15 σου, δυό-δυό και ανομολόγητα μεταξύ μας ξαναπεράσαμε από ΕΚΕΙ το ίδιο απόγευμα μετά το σχολείο. Άνθρωποι με τεράστια μέτωπα, ένα λαμπρό ηλιόλουστο απόγευμα, τραγούδια που δεν είχαμε ξανακούσει, ένα ραδιόφωνο στις ντουντούκες που δεν ακουγόταν σαν την Μακώ Γεωργιάδου και την Νάκη Αγάθου να διηγούνται με ευπρέπεια τα συμβάντα της ημέρας. Μία κοπέλα με ελαφριά κρητική προφορά κι ένας νεαρός να φωνάζουν εναλλάξ «Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο, σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμό των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων».

Την επομένη κάποιοι ξαναπήγαμε. Ένας-ένας ή δύο-δύο το πολύ. Δεν είχαμε αντίληψη ομάδας. Ντρεπόμασταν και τους «μεγαλύτερους» φοιτητές. Χωθήκαμε στον κόσμο. Δεν ξέραμε κανέναν, κι όμως η αίσθηση του ανήκειν ήταν έντονα ευχάριστη. Ίσως μπορούσαμε κι εμείς να φωνάξουμε. Ντρεπόμασταν. «Κάτω η Χούντα», αρθρώσαμε δειλά επιτέλους. Και διάφορα για προδότες, για φασίστες, για Αμερικάνους. Δεν έχει μεγάλη σημασία που δεν νοιώθαμε ακριβώς σε ποιόν απευθυνόμασταν και τι ακριβώς του λέγαμε. Σημασία έχει ότι υπήρξαμε για πρώτη φορά στην ζωή μας αντικανονικοί, έφηβοι, είχαμε γνώμη!

Το βράδυ έπιασα την συχνότητα του σταθμού από το σπίτι. Η μάνα μου με περιφρόνησε, παρ’ότι αριστερή. Ο πατέρας μου με κοίταξε με τρομερό ενδιαφέρον, παρ’ότι δεξιός. Κάτι σαν μια ματιά θαυμασμού για την ενηλικίωσή μου. Κι οι δύο μου είπαν «εκεί δεν θα ξαναπάς». Το πίστευαν ότι θα υπακούσω? Ο πατέρας μου τουλάχιστον είμαι βέβαιος ότι ήλπιζε να παρακούσω.

16 Νοεμβρίου, Παρασκευή. Έδωσα ραντεβού με τον συμμαθητή μου Πέτρο Δρακόπουλο στην Γαλλική Ακαδημία. Να περάσω να τον πάρω μετά τα γαλλικά να πάμε στο Πολυτεχνείο. Τίποτα ηρωϊκό. Δεν είχαμε αντίληψη του κινδύνου. Μας άρεσε να νοιώθουμε «αντί». Σήμερα θα έλεγα «ελεύθεροι». Στημένος στην οδό Σίνα και ο Δρακόπουλος δεν ήρθε ποτέ (αργότερα έμαθα ότι με περίμενε στο άλλο γαλλικό ινστιτούτο, στη Μασσαλίας). Θύμωσα, αλλά μόνος δεν θα πήγαινα. Αύριο ίσως, με κάποιον άλλο συμμαθητή μου. Πήγα μόνος σινεμά, 6-8 στον Απόλλωνα. Έπαιζε μία κωμωδία, Avanti, με τον Jack Lemon. Βγαίνοντας η Σταδίου ήταν άδεια, ομάδες χωροφυλάκων έτρεχαν στο άδειο οδόστρωμα, ακουγόντουσαν μόνο παράθυρα να κλείνουν. Με το θράσος του καλού παιδιού ρώτησα έναν αστυνομικό «τι γίνεται?» και εκείνος μου απάντησε «μαζέψου στο σπίτι σου παιδάκι μου». Έτρεχαν στην Πλατεία Κάνιγγος γιατί οικοδόμοι είχαν καταλάβει(?) το Υπουργείο. Ανηφόρισα προς το σπίτι. Δεν αισθανόμουν ηττημένος.

Ηττημένος αισθάνθηκα την επαύριο, όταν στην μαυρόασπρη τηλεόραση έβλεπα τα ρημάδια και τον Νίκο Μαστοράκη να περιγράφει το τι έκαναν οι φοιτητές. Σαν αυτόπτης μάρτυρας, είχα απόλυτη επίγνωση, για πρώτη φορά, της αηδίας της προπαγάνδας. Της σχετικότητας της αλήθειας. Της αδυναμίας μου ως ατόμου να διηγηθώ μια ιστορία κόντρα στους μηχανισμούς διαμόρφωσης γνώμης και να γίνω πιστευτός. Και έπρεπε να σηκώσω και το αφόρητο βάρος της ντροπής, ότι την ώρα της σφαγής, εγώ άκουγα μόνο το ραδιόφωνο και την –αιώνια συμπαθή για μένα έκτοτε – Μαρία Δαμανάκη.

Creative Commons License
Εδώ Πολυτεχνείο, Εδώ Πολυτεχνείο…. by Giorgos Kiriakopoulos is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.

This article is also available in:

Translate this in your language

Like this Article? Share it!

Leave A Response