Monday 17th February 2020
x-pressed | an open journal
June 28, 2013
June 28, 2013

Ζητείται αλληλεγγύη

Category: Letters from home
This article is also available in: enes
Ζητείται αλληλεγγύη

Λίγο ο ιδρώτας που είχε ποτίσει το μαξιλάρι, λίγο ο βόμβος από τον ανεμιστήρα των 10 ευρώ, ξύπνησα άσχημα σήμερα. Κατάφερα να συρθώ μέχρι την κουζίνα και να βάλω μπρος τον βραστήρα. Απ’ έξω, εκτός από τη ζέστη που άρχιζε να πυκνώνει στο διαμέρισμα παρότι δεν ήταν ούτε δέκα, έμπαινε κλεφτά και ο ήχος κάποιας ηλεκτρικής σκούπας.

Θρονιάζομαι στον καναπέ με το φλιτζάνι του καφέ αγκαλιά, μηχανικό άνοιγμα του υπολογιστή. Αρχίζω να διατρέχω  τους ηλεκτρονικούς τίτλους της μέρας:

«14η μέρα κατάληψη στην ΕΡΤ»

«Συνεχίζεται η λαϊκή εξέγερση στην Τουρκία»

«Ανασχηματισμός… Νέα πρόσωπα σε υπουργεία…» – το πατάω.

Χμμμ… Χμμμ… Χμμμ…

«Νέος Υπουργός Υγείας: Άδωνις Γεωργιάδης»

Η ηλεκτρική σκούπα απ’ έξω σίγησε ξαφνικά. Σκανάρω με αγωνία απ’ άκρη σ’ άκρη την οθόνη να δω μήπως παρ’ ελπίδα βρίσκομαι σε κάποιο σατυρικό μπλογκ, ή διαβάζω κανένα κακόγουστο χιουμοριστικό σχόλιο κάποιου που –αντίθετα με μένα– ξύπνησε με όρεξη.

«Αρκετά νέα για σήμερα» σκέφτομαι κλείνοντας βιαστικά τη σελίδα με την ειδησιογραφία, σε μια προσπάθεια να περισώσω ότι είχε απομείνει από τα ούτως ή άλλως ελάχιστα αποθέματα διάθεσης με τα οποία είχε ξεκινήσει η μέρα μου. Ωστόσο το φλιτζάνι μου δεν είχε αδειάσει ακόμα τελείως, κι εγώ είχα λίγη ώρα μέχρι να φύγω. Ανοίγω το facebook και αρχίζω να σκρολάρω απρόθυμα τις πρωινές αναρτήσεις. Βλακείες… Βλακείες… Το μάτι μου κοντοστάθηκε σε μια αγγελία:

«ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΑΝΑΠΗΡΙΚΟ ΚΑΡΟΤΣΙ, ΤΗΛ: 6944———-, ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ!»

Αμέσως μου ‘ρθε στο μυαλό ο παρατεταμένος ήχος των φρένων, λίγες στιγμές πριν βουτήξω στο απόλυτο σκοτάδι, εκείνο το παρ’ ολίγον μοιραίο ξημέρωμα πριν πέντε χρόνια… Κι ύστερα –πρώτη εικόνα– το ταβάνι του θαλάμου στο νοσοκομείο με όλες του τις λεπτομέρειες… Κι όλες εκείνες οι ατέλειωτες ώρες ανάσκελα… Και μετά, η συγκίνηση της πρώτης καθιστής βόλτας!

Ήταν αρκετά παλιό εκείνο το καρότσι που μου είχε χαρίσει τότε μια φίλη. Αλλά, όπως και στην περίπτωσή της, έκανε μια χαρά τη δουλειά του και με μένα – και ποιος ξέρει με πόσους άλλους πιο πριν. Κι όταν είχα πατήσει πια γερά στα πόδια μου, το κατέβασα στην αποθήκη για να το φυλάξω «μπας και, ω μη γένοιτο, ξαναχρειαστεί».

Χωρίς δεύτερη σκέψη άρπαξα το τηλέφωνο και κάλεσα τον αριθμό της αγγελίας, βγάζοντας παράλληλα από το συρτάρι τα κλειδιά της αποθήκης. Αλλά η ευγενική φωνή που με καλημέρισε από την άλλη άκρη της γραμμής, μου επεφύλασσε μια ευχάριστη έκπληξη.

Αφού πρώτα με ευχαρίστησε θερμά λέγοντάς μου ότι το καρότσι προοριζόταν για τον πατέρα του που το είχε άμεση ανάγκη, μου εξήγησε ότι είχε δεχθεί από το πρωί δεκάδες τηλεφωνήματα για την ίδια αγγελία και ότι η ανάγκη του είχε καλυφθεί. Δεν αρκέστηκε όμως στην κάλυψη της δικής του ανάγκης. Ένα ίδρυμα της περιοχής του στο οποίο είχε αποταθεί ενόσω αναζητούσε καρότσι, τον είχε πληροφορήσει ότι δυστυχώς ήταν αδύνατον να τον εξυπηρετήσει διότι είχε έλλειψη. Σκέφτηκε λοιπόν ότι θα ήταν χρήσιμο να κρατήσει τα στοιχεία των ανθρώπων που τον έπαιρναν τηλέφωνο από την αγγελία, και μάλιστα, επειδή τα τηλεφωνήματα πλήθαιναν κι ήταν από διάφορες περιοχές της Ελλάδας, άρχισε να καταγράφει τις προσφορές ανά πόλη, έχοντας παράλληλα συνεννοηθεί με το ίδρυμα για το πώς θα μπορούσε να δημοσιοποιηθεί και να αξιοποιηθεί αυτή η λίστα!

«Θα θέλατε να κρατήσω και τα δικά σας στοιχεία;»

«Μα βεβαίως… Εννοείται!» αποκρίνομαι, με ξαφνική ανάταση.

Έκλεισα το τηλέφωνο, άρπαξα την τσάντα μου κι άνοιξα την πόρτα να φύγω. Παρά τη ζέστη, παρά τον αποπνικτικό ανασχηματισμό της νέας κυβέρνησης, σαν να ‘χε δροσίσει λιγάκι.

Creative Commons License
Ζητείται αλληλεγγύη by Yannis Christodoulou is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.

This article is also available in:

Translate this in your language

Like this Article? Share it!

Leave A Response