Friday 23rd June 2017
x-pressed | an open journal
April 8, 2016
April 8, 2016

Η βρώμικη συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας

Author: Lucija Mulalić Translator: Eleni Nicolaou
Category: Borders
This article is also available in: enfrhr
Η βρώμικη συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας

Όσο πλησίαζε η συνεδρίαση του Συμβουλίου της Ευρώπης και το κλείσιμο της συμφωνίας της ΕΕ με την Τουρκία σχετικά με τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, πολυάριθμα άρθρα που αναλύουν και σχολιάζουν τη συμφωνία είχαν γεμίσει τα μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα. Όταν επιτεύχθηκε η συμφωνία, ακολούθησε περισσότερη κριτική αλλά φαίνεται ότι μέχρι στιγμής όλα αυτά πέφτουν στο κενό, καθώς η Ευρώπη φαίνεται αποφασισμένη να ποδοπατήσει μεγάλο μέρος των αξιών πάνω στις οποίες συγκροτήθηκε: καθολική προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας και προστασία των πλέον ευάλωτων ανθρώπων που δραπετεύουν από τη βία, την καταπίεση και τις συγκρούσεις.

Αναφορικά με τους ανθρώπους που φτάνουν στην Ευρώπη, τα στατιστικά στοιχεία καταδεικνύουν ότι οι περισσότεροι από αυτούς είναι Σύριοι, Ιρακινοί και Αφγανοί, άνθρωποι που σαφώς δραπετεύουν από ζώνες συγκρούσεων και πολέμους και περισσότεροι από τους μισούς είναι γυναίκες, παιδιά και ασυνόδευτοι ανήλικοι. Με τον Βαλκανικό διάδρομο κλειστό και τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες να αρνούνται να εκπληρώσουν την υποχρέωσή τους να δεχθούν αριθμό προσφύγων, η Ευρώπη χρειάζεται έναν τρόπο για να διαχειριστεί τους πρόσφυγες που συνεχίζουν να φθάνουν στις ακτές της. Καθώς οι περισσότεροι από όσους φθάνουν χρειάζονται σαφώς προστασία ως πρόσφυγες και καθώς ήταν προφανές ότι η επιστροφή στην Τουρκία μόνο όσων δεν δικαιούνται άσυλο θα εξασφάλιζε έναν πολύ μικρό αριθμό επιστροφών, η Ευρώπη αποφάσισε ότι θα επιστρέφει και εκείνους που χρειάζονται προστασία, με την αιτιολογία ότι ήδη την απολάμβαναν στην Τουρκία. Για να το κάνει αυτό, η Ευρώπη αποφάσισε να ονομάσει την Τουρκία ασφαλή τρίτη χώρα, πράγμα που σημαίνει ότι τα άτομα που ζητούν άσυλο στην Ελλάδα δεν θα βλέπουν τις αιτήσεις τους να εξετάζονται ως προς το βάσιμο της προσφυγής (αν έχουν το δικαίωμα να πάρουν το καθεστώς του πρόσφυγα βάσει της περίπτωσής τους), αλλά ως προς την «αποδεκτότητα» – δηλαδή εάν θα μπορούσαν να έχουν βρει προστασία σε άλλο σημείο, δηλαδή στην Τουρκία.

Αλλά η Τουρκία κάθε άλλο παρά «ασφαλής τρίτη χώρα» είναι. Αυτός ο αυθαίρετος και συχνά καταγγελθείς προσδιορισμός ορισμένων χωρών ως ασφαλών και οι συμφωνίες συνεργασίας και επανεισδοχής δεν είναι κάτι καινούριο, αλλά ένα βρώμικο τέχνασμα των ευρωπαϊκών χωρών χρόνια τώρα, προκειμένου να απαλλαγούν από τους πρόσφυγες στο πλαίσιο της πολιτικής «αθέατοι άρα ξεχασμένοι». Αρκεί να θυμηθούμε τη συμφωνία μεταξύ Καντάφι και Μπερλουσκόνι με τη Συνθήκη Φιλίας Ιταλίας-Λιβύης ή τη συνεργασία μεταξύ Μαρόκου και Ισπανίας σε μια διμερή συμφωνία επανεισδοχής, που ήταν σαφείς ενδείξεις ότι οι ευρωπαϊκές χώρες δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για το διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε για την προστασία και την ασφάλεια των προσφύγων. Δυστυχώς, η επαναπροώθηση προσφύγων σε χώρες στις οποίες τα ανθρώπινα δικαιώματά τους βρίσκονται σε κίνδυνο δεν λύνει τελικά το πρόβλημα. Κάποιες χώρες επιλέγουν υποκριτικά να κάνουν τα στραβά μάτια στις υποχρεώσεις τους όταν αυτό τις βολεύει.

Εάν εξετάσουμε τον ορισμό της ασφαλούς χώρας για τους αιτούντες άσυλο που προβλέπεται στην οδηγία για τις διαδικασίες ασύλου της ΕΕ, βλέπουμε ότι βασίζεται σε διάφορους παράγοντες: οι ζωές και οι ελευθερίες των αιτούντων άσυλο δεν πρέπει να απειλούνται λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, ένταξης σε μια ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα ή λόγω πολιτικών φρονημάτων. Δεν θα αντιμετωπίσουν κανένα κίνδυνο σοβαρής βλάβης, όπως η θανατική ποινή, αλλά και τα βασανιστήρια, η απάνθρωπη ή ταπεινωτική μεταχείριση, ούτε υπάρχει σοβαρή απειλή για τη ζωή τους λόγω άκριτης βίας σε καταστάσεις σύγκρουσης. Η προτεινόμενη ως ασφαλής χώρα πρέπει επίσης να τηρεί την αρχή της μη επαναπροώθησης (που απαγορεύει επιστροφή σε μη ασφαλείς χώρες) και πρέπει να υπάρχει μια δυνατότητα για τον αιτούντα να διεκδικήσει το καθεστώς του πρόσφυγα, και να του χορηγηθεί προστασία σύμφωνα με τη Σύμβαση της Γενεύης. Αν κοιτάξουμε την κατάσταση στην Τουρκία, θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε ότι η χώρα έχει αποτύχει από κάθε άποψη στο να μπορεί να αναγνωριστεί ως «ασφαλής χώρα». Γιατί;

Λοιπόν, ίσως το μεγαλύτερο και πιο προφανές πρόβλημα που η ΕΕ αδυνατεί σήμερα να αναγνωρίσει είναι το γεγονός ότι πολλοί Τούρκοι πολίτες ζητούν και λαμβάνουν άσυλο στην ίδια την ΕΕ, μια διαδικασία που συμβαίνει εδώ και δεκαετίες – και εξακολουθεί να συμβαίνει. Όπως αναφέρει το Statewatch, η Τουρκία έχει πέντε φορές υψηλότερο ποσοστό αναγνωρισμένων αιτημάτων για άσυλο στην Ευρώπη από ότι για παράδειγμα τα βαλκανικά κράτη που έχουν προηγουμένως χαρακτηριστεί ως ασφαλείς χώρες καταγωγής. Καταπιεσμένες μειονότητες, όπως Κούρδοι, αντιφρονούντες και δημοσιογράφοι υπήρξαν για μεγάλο χρονικό διάστημα μια σταθερή παρουσία σε ευρωπαϊκές χώρες ζητώντας άσυλο για να ξεφύγουν από αυτήν την Τουρκία που η ΕΕ μέσω της Ελλάδα αποκαλεί τώρα ασφαλή. Ήταν ακριβώς η χώρα μου, η Κροατία, που μόλις λίγα χρόνια πριν χορήγησε άσυλο στον Başak Şahin Duman , έναν φυγάδα Τούρκο ακτιβιστή, αλλά η Κροατία φαίνεται να έχει ξεχάσει αυτό το γεγονός, αφού σιγοντάρει τις φωνές που θέλουν τους πρόσφυγες να εκδιώκονται σε χώρες όπου τα δικαιώματά τους δεν προστατεύονται παράλληλα με τα δικαιώματα των πολιτών τους.

Με την αυξανόμενη βία του τουρκικού κράτους στην περιοχή του Κουρδιστάν και τις συγκλίνουσες ενδείξεις για θανάτους αμάχων και εκτοπισμούς πληθυσμών, καθώς και τη συνέχιση των καταπιεστικών πολιτικών της κυβέρνησης απέναντι στις μειονότητες, επιδεικνύοντας έναν νέο υπερβάλλοντα ζήλο στην καταστολή κάθε αντίθετης φωνής –είτε πρόκειται για φεμινίστριες, δημοσιογράφους, ακαδημαϊκούς ή κόμματα της αντιπολίτευσης–, η Τουρκία έχει δείξει σαφώς ότι δεν έχει καμία σχέση με τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των πολιτών της. Δεν έχει πρόβλημα να τους καταπιέζει στη βάση της εθνοτικής τους καταγωγής ή της εθνικότητάς τους, της θρησκείας ή των πολιτικών τους πεποιθήσεων, και συνεχίζει με τυφλή βία να στοχεύει τον άμαχο πληθυσμό, οπότε δεν μπορούμε παρά να φανταστούμε τι μπορεί να επιφυλάσσει για όσους ανθρώπους βρίσκονται στη δικαιοδοσία της και οι οποίοι δεν έχουν καν τα δικαιώματα του πολίτη. Η προβληματική αυτή είναι ακόμη πιο εμφανής αν αναλογιστούμε ότι πολλοί πρόσφυγες που δραπετεύουν από τη Συρία και το Ιράκ είναι Κούρδοι, οπότε η ασφάλειά τους στα χέρια του τουρκικού κράτους ακούγεται σαν ένα επικίνδυνο παιχνίδι, αν και αξιωματούχοι της ΕΕ υποστηρίζουν ότι οι Κούρδοι δεν θα στέλνονται πίσω, πράγμα το οποίο με έναν ειρωνικό τρόπο αναδεικνύει το ότι η ΕΕ γνωρίζει πολύ καλά ότι η Τουρκία δεν είναι ασφαλής, αλλά επιλέγει συνειδητά να κάνει τα στραβά μάτια. Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο πολύπλοκο σε περίπτωση που υπάρχουν περαιτέρω σχέδια για αναγνώριση της Τουρκίας, όχι μόνο ως ασφαλούς τρίτης χώρας, αλλά και ως ασφαλούς χώρας καταγωγής, κάτι που θα καθιστούσε πιο δύσκολο για τους Τούρκους πολίτες να πάρουν άσυλο στην ΕΕ.

Με αυστηρά νομικούς όρους, η «ασφαλής» τρίτη χώρα πρέπει να αποδείξει ότι δεν είναι επικίνδυνη για τους αιτούντες άσυλο σύμφωνα με τους προαναφερθέντες όρους, αλλά δεν χρειάζεται να ψάξουμε πολύ για να βρούμε αποδείξεις επικινδυνότητας. Η Τουρκία έχει μακρά ιστορία παράνομων push-backs που έχουν τεκμηριωθεί τουλάχιστον δύο φορές κατά τους τελευταίους μήνες, η πρώτη, όταν προέκυψαν ενδείξεις ότι το κράτος επαναπροώθησε μαζικά Σύριους πρόσφυγες, και η δεύτερη, που συνέβη μόλις πριν από λίγες ημέρες, όταν το τουρκικό κράτος απέλασε βίαια Αφγανούς στην Καμπούλ αγνοώντας πλήρως την αρχή της μη επαναπροώθησης. Επιπλέον, υπάρχουν αναφορές για αύξηση των απελάσεων, των αυθαίρετων κρατήσεων και της σωματικής βίας εις βάρος των προσφύγων που προσπαθούν να διασχίσουν τα νότια σύνορα ή προσπαθούν να εισέλθουν στην Ελλάδα (ένα πρόσφατο βίντεο δείχνει την τουρκική ακτοφυλακή να επιτίθεται σε ένα σκάφος με πρόσφυγες που κατευθύνονται προς την Ελλάδα), καθώς και για το γεγονός ότι η Τουρκία κρατά σε ορισμένες περιπτώσεις κλειστά τα σύνορά της στους πρόσφυγες αρνούμενη σ’ αυτούς τους ανθρώπους την πρόσβαση στην ασφάλεια. Τέλος, έχουν υπάρξει αναφορές που τεκμηριώνουν εξευτελιστικές και απάνθρωπες συνθήκες ακόμα και βασανιστήρια σε βάρος των αιτούντων άσυλο που τελούν υπό κράτηση στην Τουρκία, που συνιστούν σαφή παραβίαση του διεθνούς δικαίου, αλλά και των υποχρεώσεων που πρέπει να εκπληρώσει η χώρα για να θεωρηθεί ασφαλής τρίτη χώρα. Μέσα από μια σειρά αποφάσεων, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει καταλογίσει στην Τουρκία απάνθρωπη μεταχείριση, και μάλιστα η χώρα έχει δεχτεί το μεγαλύτερο αριθμό τέτοιων αποφάσεων του Δικαστηρίου από το 1959 μέχρι σήμερα – πάνω από 3.000 ή το 18% του συνόλου, ξεπερνώντας όλα τα άλλα κράτη που συμμετέχουν στη ΕΣΔΑ.

Μια άλλη σημαντική παρατήρηση είναι ότι η Τουρκία εξακολουθεί να μην εφαρμόζει πλήρως τη Σύμβαση της Γενεύης του 1951: την επικύρωσε μαζί με το πρωτόκολλο του 1967, αλλά εξακολουθεί να διατηρεί έναν γεωγραφικό περιορισμό για μη ευρωπαίους αιτούντες άσυλο, πράγμα που σημαίνει ότι η Τουρκία έχει διαδικασίες ασύλου και χορηγεί την προσφυγική ιδιότητα μόνο σε άτομα που κατάγονται από την Ευρώπη (δηλαδή, από χώρες-μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης). Οι Roman και Peers σημειώνουν ότι οι Σύριοι αποτελούν ιδιαίτερη περίπτωση, καθώς αρχικά γίνονταν δεκτοί ως «επισκέπτες» και στη συνέχεια έμπαιναν σε ένα προσωρινό καθεστώς προστασίας, στη βάση της ιδέας να φιλοξενηθούν μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος και στη συνέχεια, ενδεχομένως, να τους αφήσουν να γυρίσουν στη χώρα καταγωγής τους. Ως εκ τούτου, οι Σύριοι έχουν το δικαίωμα να διαμείνουν στη χώρα, αλλά στερούνται της προοπτικής μιας μακροπρόθεσμης νόμιμης ενσωμάτωσης. Και η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη για τους μη Ευρωπαίους που δεν έρχονται από τη Συρία, καθώς δεν έχουν καν αυτό το προσωρινό καθεστώς· έχουν όμως εξίσου ανάγκη από πλήρες καθεστώς προστασίας, κάτι που απλά δεν μπορούν να λάβουν στην Τουρκία.

Αυτό μας φέρνει στις άθλιες συνθήκες των προσφύγων που έχουν κολλήσει στην Τουρκία, που είναι το λιγότερο προβληματικές. Ένα πράγμα που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί είναι ότι η Τουρκία αυτή τη στιγμή φιλοξενεί τον μεγαλύτερο αριθμό προσφύγων στον κόσμο, περίπου 3 εκατομμύρια σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις. Αλλά –σε αντίθεση με την κοινή πεποίθηση για ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης στο στρατόπεδο– όσοι βρίσκονται σε στρατόπεδα προσφύγων (συχνά κοντά στα σύνορα ορίζοντας έτσι άμεσα μια εμπόλεμη ζώνη και με μεγαλύτερο κίνδυνο μιας επέκτασης της σύγκρουσης) μαραίνονται σε συνθήκες φυλακής κάτω από συνεχή έλεγχο, διαχωρισμό και καθυπόταξη, με τη ζωή τους παγωμένη στον χρόνο, αντιμέτωποι με την έλλειψη ασφάλειας και πρόσβασης σε βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, και την αβεβαιότητα για το μέλλον τους. Το HRW σημειώνει ότι η υπηρεσία τροφίμων του ΟΗΕ ανακοίνωσε νωρίτερα φέτος ότι αναγκάστηκε να αποσυρθεί από 9 στρατόπεδα προσφύγων, λόγω οικονομικής ανεπάρκειας. Αλλά οι περισσότεροι πρόσφυγες στην Τουρκία δεν βρίσκονται καν σε προσφυγικούς καταυλισμούς, αλλά σε πόλεις της Τουρκίας όπου στερούνται συστηματικής υποστήριξης και πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας, εκπαίδευσης και εργασίας. Σύμφωνα με το HRW, μόνο το 20% περίπου των παιδιών των προσφύγων που ζουν εκτός καταυλισμών στην Τουρκία πήγε στο σχολείο το περασμένο έτος. Όπως κι αυτοί μέσα στα στρατόπεδα, μοιράζονται την αβεβαιότητα για το μέλλον τους καθώς με τα χρόνια έχει γίνει όλο και πιο προφανές ότι ο πόλεμος στη Συρία δεν θα είναι σύντομος, αλλά μια παρατεταμένη σύγκρουση που θα επηρεάσει όχι μόνο αυτή τη γενιά των προσφύγων αλλά και εκείνους που δεν έχουν ακόμη γεννηθεί, ή γεννιούνται τη στιγμή που μιλάμε σε λασπωμένα στρατόπεδα στις παρυφές της Ευρώπης.

Εκτός από το μείζον πρόβλημα της αναγνώρισης της Τουρκίας ως ασφαλούς τρίτης χώρας, η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας φέρει μαζί της ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα για οποιονδήποτε ενδιαφέρεται έστω και στο ελάχιστο για τα ανθρώπινα δικαιώματα: τη διάταξη «έναν προς έναν», που ορίζει ότι για κάθε Σύριο παράτυπο μετανάστη που επιστρέφεται στην Τουρκία από τα ελληνικά νησιά, ένας άλλος Σύριος θα επανεγκαθίσταται από την Τουρκία. Αυτό δεν δημιουργεί, πρακτικά, μόνο την δυνατότητα fast-track επιστροφών σε μεγάλη κλίμακα –που σημαίνει συλλογικές απελάσεις απαγορευμένες από την ευρωπαϊκή νομοθεσία, ακόμη πιο δύσκολη πρόσβαση σε μεμονωμένη επεξεργασία των αιτήσεων ασύλου, και προνομιακή μεταχείριση μόνο των Σύριων για επανεγκατάσταση–, αλλά αυτή η συναλλαγή γύρω από τις ανθρώπινες ζωές είναι βαθιά απάνθρωπη. H Αμνηστία επισήμανε ότι η συμφωνία όχι μόνο αδιαφορεί παντελώς για τα ανθρώπινα πλάσματα που βρίσκονται στο κέντρο αυτής της κρίσης, αλλά και ότι με αυτό το σχέδιο κάθε θέση επανεγκατάστασης στην Τουρκία θα εξαρτάται από ακόμη έναν Σύριο που θα διακινδυνεύει τη ζωή του στην θανάσιμη θαλάσσια οδό προς την Ελλάδα, πράγμα που σημαίνει «μια σοβαρή αποσάθρωση των δικαιωμάτων των προσφύγων η οποία επισύρει διεθνείς νομικές επιπτώσεις πολύ πέρα από την Ευρώπη». Οι πολιτικές επανεγκατάστασης θα έπρεπε να είναι ευπρόσδεκτες ως μια δυνατότητα να συμβάλουμε στην ανακούφιση των χωρών πρώτης εισδοχής και στην εξάλειψη της ανάγκης των προσφύγων για επικίνδυνα ταξίδια, αλλά δεν πρέπει να αποτελούν συνάρτηση οποιασδήποτε συναλλαγής γύρω από τις ανθρώπινες ζωές και παρεμπόδισης της πρόσβασης σε άσυλο.

Αξίζει επίσης να αναφερθεί το γεγονός ότι τα χρήματα που τώρα κατευθύνονται προς την Τουρκία για τον έλεγχο των ροών –με ενδεχόμενο τον κίνδυνο να ξοδευτούν για απελάσεις προσφύγων και όχι για βοήθεια προς αυτούς– θα μπορούσαν να έχουν δαπανηθεί κατευθείαν εντός της ΕΕ, για την ανακούφιση της δυστυχίας των ανθρώπων που έχουν κολλήσει σε στρατόπεδα στην Ελλάδα, καθώς και για προγράμματα ένταξης. Η μεγαλύτερη απογοήτευση σε όλη αυτή την υποκρισία είναι η Ύπατη Αρμοστεία, που υποτίθεται ότι είναι εκπρόσωπος των προσφύγων σε περιόδους κρίσης, η οποία έχει εκφράσει πολύ χλιαρά την ανησυχία της για τη συμφωνία, κυρίως λόγω των προβληματικών διαδικαστικών ζητημάτων που περιέχει και όχι για τις παράνομες, ανήθικες, απάνθρωπες και επικίνδυνες πολιτικές που βρίσκονται από πίσω· επικίνδυνες για τους ανθρώπους που η Ύπατη Αρμοστεία, θεωρητικά, είναι εδώ για να προστατεύσει.

Παρά το γεγονός ότι η προτεινόμενη συμφωνία αναφέρει υποκριτικά ότι βάση της είναι η ασφάλεια των προσφύγων, καθώς στοχεύει στην πρόληψη της παράνομης μετανάστευσης, στην πραγματικότητα η Ευρώπη δεν θα μπορούσε να επιδείξει μεγαλύτερη αδιαφορία για την ασφάλεια των προσφύγων, καθώς αυτή η συμφωνία ως μοναδικό αποτέλεσμα θα έχει να βρουν οι πρόσφυγες διαφορετικές, ακόμη πιο επικίνδυνες διαδρομές για να φτάσουν στην Ευρώπη, με τελικό κόστος  ανθρώπινες ζωές. Μέχρι στιγμής, είναι προφανές ότι οι περιορισμοί στις νόμιμες μεταναστεύσεις οδηγούν σε ανάλογη αύξηση των παράνομων που, ως επί το πλείστον, διευκολύνονται από τους διακινητές. Τόσο το κλείσιμο της βαλκανικής οδού όσο και η συμφωνία με την Τουρκία τελικά θα οδηγήσουν ακριβώς σ’ αυτό, καθώς οι πρόσφυγες έχουν ήδη δείξει ότι δεν διστάζουν να βάλουν την ζωή τους σε κίνδυνο προκειμένου να ξεφύγουν από τον πόλεμο και την καταπίεση.

Ο ευκολότερος τρόπος να χτυπηθούν οι διακινητές και να βοηθηθούν οι πρόσφυγες είναι ξεκάθαρος: το άνοιγμα ασφαλών και νόμιμων δρόμων και η δημιουργία και εφαρμογή καλύτερων πολιτικών επανεγκατάστασης. Αλλά είναι περισσότερο από προφανές ότι η Ευρώπη δεν έχει καμία πρόθεση να υιοθετήσει τέτοιες ιδέες, διότι δεν ταιριάζουν στην υποκριτική ατζέντα της. Τουλάχιστον τώρα βλέπουμε πιο καθαρά από ποτέ ότι οι πολιτικές για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν επί της ουσίας υποβαθμιστεί στο Ευρωπαϊκό σχέδιο, και πουθενά στον ορίζοντα δεν μπορούμε να δούμε τις λεγόμενες ευρωπαϊκές αξίες για τις οποίες είμαστε τόσο υπερήφανοι. Αυτό, εμμέσως αλλά σαφώς, παραδέχτηκε ο εκπρόσωπος Τύπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μαργαρίτης Σχοινάς, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το πώς σκοπεύει η Επιτροπή να αποκαταστήσει τη διεθνή φήμη της και να ανακτήσει το χαμένο ηθικό κύρος της. Η απάντηση «Η Επιτροπή δεν είναι σχολιαστής της πραγματικότητας και δεν έχει χρόνο για ερωτήσεις ηθικής φύσεως», αποτελεί σαφές σημάδι που απηχεί, σε μεγάλο βαθμό, τα λόγια του John Dalhuisen, διευθυντή της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ευρώπη και την Κεντρική Ασία, όταν δήλωσε ότι η συμφωνία είναι μια ηθική άβυσσος, και πλέον μπορούμε αναμφίβολα να δούμε την Ευρωπαϊκή άβυσσο να μας ατενίζει.

Creative Commons License
Η βρώμικη συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας by Lucija Mulalić is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.

This article is also available in:

Translate this in your language

Like this Article? Share it!

Leave A Response