Wednesday 17th July 2019
x-pressed | an open journal
September 30, 2013
September 30, 2013

Η σύλληψη του Μιχαλολιάκου λίγα θα προσφέρει στην καταπολέμηση του θεσμικού ρατσισμού

Source: Guardian  Category: Antifascism
This article is also available in: enes
Η σύλληψη του Μιχαλολιάκου λίγα θα προσφέρει στην καταπολέμηση του θεσμικού ρατσισμού

Φανταστείτε έναν Αθηναίο που πήγε ταξίδι στο εξωτερικό για μια-δυο βδομάδες και επέστρεψε στις 28 Σεπτεμβρίου. Ο ταξιδιώτης έφυγε πριν από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και την αφύπνιση των ΜΜΕ και της κυβέρνησης για την νεοναζιστική απειλή, που οδήγησε στη σύλληψη του ηγέτη της Χρυσής Αυγής, Νίκου Μιχαλολιάκου και μερικών ακόμα βουλευτών και υποστηρικτών της .

Η αρχική αντίδραση του ταξιδιώτη στην εξάρθρωση της οργάνωσης θα είναι αγαλλίαση αναμεμειγμένη με έκπληξη: η αλλαγή στη στάση των αρχών μετά τη δολοφονία Φύσσα υπήρξε δραματική. Και όμως, οι ίδιες αυτές αρχές είχαν λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τις εγκληματικές δραστηριότητες του κόμματος εδώ και χρόνια. Η ρατσιστική βία είναι βίωμα καθημερινό και έχουν υπάρξει εκτενείς αναφορές γι’ αυτήν από τα διεθνή ΜΜΕ, τις ντόπιες και διεθνείς ΜΚΟ και τον Ευρωπαίο επίτροπο για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Οι δικαστικές και οι πολιτικές αρχές έχουν δείξει απροθυμία να αναλάβουν δράση. Ο αντιρατσιστικός νόμος δεν εφαρμόστηκε ποτέ (μια βελτιωμένη έκδοση απορρίφθηκε πρόσφατα από το κοινοβούλιο) και για τους δράστες των ρατσιστικών επιθέσεων υπήρχε ένα καθεστώς ατιμωρησίας.

Λιγότερο από ένα χρόνο πριν, ο υπουργός δημόσιας τάξης, Νίκος Δένδιας, επέμενε ότι δεν υπάρχουν δεσμοί ανάμεσα στην αστυνομία και τη Χρυσή Αυγή και απειλούσε τον Guardian με μηνύσεις για δυσφήμηση, όταν η εφημερίδα ανέφερε ότι αστυνομικοί βασάνισαν αντιφασίστες. Ωστόσο, στον απόηχο της δολοφονίας του Φύσσα, ο Δένδιας αναγκάστηκε να ξεκινήσει μια έρευνα για αυτές τις διασυνδέσεις. Αρκετοί ανώτεροι αξιωματικοί απολύθηκαν ή έχουν τεθεί σε διαθεσιμότητα. Μια μέρα μετά την δολοφονία, κατατέθηκαν 32 φάκελοι εναντίον της Χρυσής Αυγής με στοιχεία για βίαια, ακόμα και θανατηφόρα περιστατικά.

Ο Αθηναίος μας θα πρέπει να προβληματίζεται για τα προφανή ερωτήματα: γιατί οι αρχές δεν ανέλαβαν δράση νωρίτερα; Γιατί παρεμβαίνουν τώρα; Μήπως επειδή δολοφονήθηκε ένας Έλληνας;

Η Χρυσή Αυγή θα έπρεπε να έχει χαρακτηριστεί ως εγκληματική οργάνωση και η δικαιοσύνη θα έπρεπε να έχει επέμβει εδώ και πολύ καιρό. Αυτή θα ήταν μια διαδικασία αυτόματη στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Μετά τη δολοφονία, ευρωπαίοι πολιτικοί εξέφρασαν την δυσαρέσκειά τους, με αρκετούς να δηλώνουν ότι αν η Ελλάδα δεν αντιμετωπίσει τους νεοναζί δε θα πρέπει να αναλάβει την προεδρία της ΕΕ τον Ιανουάριο.

Αλλά ίσως η βασική αιτία για τις αντιφατικές αντιδράσεις της κυβέρνησης είναι η πολιτική σκοπιμότητα: μέχρι πολύ πρόσφατα, υψηλά πολιτικά στελέχη και σχολιαστές της δεξιάς υποστήριζαν ότι η Νέα Δημοκρατία θα έπρεπε να εξετάσει το ενδεχόμενο συνεργασίας με μια πιο σοβαρή Χρυσή Αυγή. Η κυβέρνηση παρουσίασε το αριστερό και αντι-φασιστικό κίνημα ως ένα από τα δύο «άκρα» που υποστηρίζουν τη βία.

Αυτή η ανιστόρητη και ηθικά διεστραμμένη «θεωρία των δύο άκρων» είχε ως στόχο να ενσπείρει τον φόβο και να απομακρύνει τους ανθρώπους από τα Αριστερά και λαϊκά κινήματα που αντιστέκονται στις επιθέσεις των νεοναζί και υποστηρίζουν τα θύματά τους. Η κυβέρνηση συνασπισμού ΝΔ/ΠΑΣΟΚ ελπίζει τώρα ότι η αποκάλυψη της εγκληματικής δράσης της Χρυσής Αυγής θα επαναπατρίσει τους ψηφοφόρους της.

Και έτσι, η αίσθηση είναι γλυκόπικρη: ακόμη και καθυστερημένη, η σύλληψη της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής (που έτυχε ευρύτατης δημοσιότητας από τα ΜΜΕ) θα είναι μια ανακούφιση για πολλούς. Για τους μετανάστες της πόλης, που θα μπορούν πια να περπατούν ελεύθερα στους δρόμους της Αθήνας, για τους ομοφυλόφιλους, τους αριστερούς, για όλους τους αντιφασίστες και για όσους αντιτάσσονται στην επέλαση της Χρυσής Αυγής στην καθημερινή ζωή και την πολιτική της χώρας.

Κάθε έγχρωμος στην Αθήνα έπρεπε να παίρνει προφυλάξεις. Το κακό περπατούσε στους δρόμους.

Ωστόσο, λίγα έχουν αλλάξει σε θεσμικό επίπεδο. Η εφαρμογή του ποινικού δικαίου στους κακοποιούς δεν θα αλλάξει τον διαδεδομένο ρατσισμό που τροφοδοτείται από την κυβέρνηση συνασπισμού ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Ήταν ο Ανδρέας Λοβέρδος που παρομοίασε τη Χρυσή Αυγή με μία «ελληνική Χεζμπολάχ» επειδή είναι «ενεργή στα μεγάλα θέματα» και «δημιουργεί εμπιστοσύνη».

Ήταν ο Βύρων Πολύδωρας ο οποίος πρότεινε μια συμμαχία μαζί τους. Και ήταν ο πρωθυπουργός ο ίδιος ο οποίος δήλωνε τον Μάρτιο του 2012: «Οι πόλεις μας έχουν καταληφθεί από λαθρομετανάστες. Εμείς θα τις πάρουμε πίσω». Κρατώντας τον λόγο της, αυτή η κυβέρνηση ξεκίνησε την επιχείρηση με την ειρωνική ονομασία Ξένιος Δίας, συλλαμβάνοντας έγχρωμους και κρατώντας τους μετανάστες που δεν έχουν χαρτιά σε στρατόπεδα που κατ’ευφημισμό ονομάζουν «κέντρα κράτησης».

Η ίδια κυβέρνηση πήρε πίσω το μεταρρυθμιστικό νόμο του 2010 για την ιθαγένεια, τον πρώτο νόμο που προσέφερε σε δεύτερης γενιάς μετανάστες το δικαίωμα στην ιθαγένεια. Η κυβέρνηση και οι αρχές ποινικοποίησαν οροθετικούς ασθενείς και άτομα εξαρτημένα από τα ναρκωτικά. Δίωξαν και κράτησαν παράνομα αναρχικούς και αντι-φασίστες. Μείωσαν μισθούς και συντάξεις.

Εκτόξευσαν την ανεργία των νέων πάνω από το 60%. Έκλεισαν νοσοκομεία. Και έφεραν τα πανεπιστήμια στο σημείο της κατάρρευσης. Αυτό είναι το μεγάλο παράδοξο της εξάρθρωσης της Χρυσή Αυγής: η ίδια κυβέρνηση που απειλεί την δημοκρατία και ενδίδει στον φασισμό δίνει στον εαυτό της δημοκρατικά διαπιστευτήρια για τον δήθεν περιορισμό του εξτρεμισμού.

Η Χρυσή Αυγή είναι και πολιτικό κόμμα και συμμορία – και η απαγόρευση πολιτικών κομμάτων αποδεικνύεται συχνά προβληματική και αναποτελεσματική. Ο νόμος μπορεί να απαγορεύσει, αλλά δεν μπορεί να εξαλείψει τις φασιστικές ιδέες. Αυτές πρέπει να αντιμετωπιστούν πολιτικά. Για τους απλούς ανθρώπους, ο αγώνας κατά της Χρυσής Αυγής δεν περιορίζεται στη θεατρική σύλληψη της ηγεσίας της. Ο αγώνας κατά του φασισμού είναι ένας πολιτικός αγώνας για το είδος της ζωής που θέλουμε να ζήσουμε. Πολίτες, ακτιβιστές, ομάδες της κοινωνίας των πολιτών και κοινότητες μεταναστών μάχονται καθημερινά γι’αυτό. Είναι μια μάχη για τη δημοκρατία, την αλληλεγγύη και την κοινωνική δικαιοσύνη. Δεν μπορεί να κερδηθεί, άν δεν ηττηθεί η συστημική αδικία της λιτότητας.

This article is also available in:

Translate this in your language

Like this Article? Share it!

Leave A Response