Tuesday 23rd July 2019
x-pressed | an open journal
June 19, 2014
June 19, 2014

Ισπανία: Η κοινωνική πάλη κατά της καταστολής δεν είναι έγκλημα – αλληλεγγύη!!!

Source: A-Infos  Category: Protest
This article is also available in: enes
Ισπανία: Η κοινωνική πάλη κατά της καταστολής δεν είναι έγκλημα – αλληλεγγύη!!!

Διεθνής ημέρα δράσης κατά της καταστολής – 28 Ιουνίου

Θέλουμε να εκφράσουμε την υποστήριξη και την αλληλεγγύη μας στον Κάρλος και στην Κάρμεν, που συμμετείχαν με το κίνημα 15Μ της Γρανάδα στη Γενική Απεργία στις 29 Μαρτίου του 2012 και καταδικάστηκαν γι αυτή την συμμετοχή με 3 χρόνια και 1 μέρα φυλάκισης. Κατά τη γενική απεργία που πραγματοποιήθηκε στην Ισπανία στις 29 Μαρτίου του 2012, το 15Μ Γρανάδας οργάνωσε μια ενημερωτική ομάδα απεργών που γυρνούσαν στους δρόμους της πόλης καλώντας σε αλληλεγγύη σ την απεργία. Τον Κάρλος και την Κάρμεν σταμάτησε τυχαία η αστυνομία, και τους έκανε σωματικό έλεγχο την ώρα που η ενημερωτική ομάδα έβγαινε από ένα μπαρ της πόλης, στο οποίο είχε μπει χωρίς να έχει ασκήσει κάποιο είδος βίας, και το οποίο δεν έκλεισε ως αποτέλεσμα της ενημέρωσης. Ο ιδιοκτήτης του μπαρ έκανε καταγγελία, και κάποιους μήνες μετά ξεκίνησε η δίκη στην οποία ο Εισαγγελέας ζήτησε παραδειγματική ποινή, όχι μόνο για να τους τιμωρήσει αλλά και για παραδειγματισμό. Τελικά, ο δικαστής καταδίκασε τον Κάρλος και την Κάρμεν σε 3 χρόνια και 1 μέρα φυλάκισης για ένα υποτιθέμενο έγκλημα κατά των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Μετά την καταδίκη, ασκήθηκε έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο της Γρανάδα, αλλά το Δικαστήριο επικύρωσε την ποινή, βασιζόμενο μόνο στις καταθέσεις του ιδιοκτήτη του μπαρ.

Τα τελευταία χρόνια στην Ισπανία, η καταστολή των κοινωνικών κινημάτων πέρασε από την επίδοση προστίμων σε άτομα για τη συμμετοχή τους σε διαδηλώσεις στην φυλάκισή τους για τον ίδιο λόγο. Και όλα αυτά σε ένα καθεστώς ανασφάλειας και περικοπών για τους πολίτες, καθώς και στο πλαίσιο κυβερνητικών νομοθετικών μεταρρυθμίσεων με στόχο την κατάργηση των κοινωνικών αγώνων (Ο Νόμος Δημόσιας Ασφάλειας, η μεταρρύθμιση του Ποινικού Κώδικα, η Νομοθετική Πράξη για τα Τέλη Δικαστηρίου κλπ…)

Δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε.

Καλούμε τον κόσμο να βγει στους δρόμους σε όλες τις πόλεις στις 28 Ιουνίου για να κλιμακώσουμε τη διαμαρτυρία κατά των συνθηκών αδικαιολόγητης καταστολής. Σε πολλές πόλεις οργανωνόμαστε για να απαντήσουμε σε αυτή την κατάσταση με συγκεκριμένο τρόπο, ωστόσο, τώρα περισσότερο από ποτέ, πρέπει να ενωθούμε σ’ αυτόν τον αγώνα, διότι η καταστολή είναι κοινή για όλους και πρέπει να είναι το κοινό μας μέτωπο. Ας ενώσουμε τα ατομικά μας περιστατικά για να γίνουμε ισχυρότεροι εκείνη την ημέρα.

Στη Γρανάδα είναι ο Κάρλος και Κάρμεν που πήγαν στην φυλακή για τη συμμετοχή τους στην ενημερωτική ομάδα απεργών του 15Μ. Στην Γαλικία είναι η Άνα και η Ταμάρα ή ο Σεραφίν και ο Κάρλος που είναι στην ίδια κατάσταση, στην Ριοχα ο Koldo και πολλοί άλλοι σε διάφορες άλλες πόλεις.

Και ας μη ξεχνάμε όλους τους συντρόφους που βρίσκονται προληπτικά υπό κράτηση, χωρίς δίκη, όπως ο Miguel και ο Isma στη Μαδρίτη ή ο Sergi στη Βαρκελώνη (πρόσφατα συλληφθείς σ τις διαδηλώσεις κατά της εκκένωσης της Can Vies). Για όλους αυτούς τους ανθρώπους, ας καταλάβουμε τους δρόμους εκείνη τη μέρα.

Σε διεθνές επίπεδο, καλούμε σε κινητοποιήσεις στις Ισπανικές πρεσβείες και προξενεία, ώστε ο αγώνας κατά της καταστολής των κοινωνικών κινημάτων στην Ισπανία να φτάσει παντού.

Ως ομάδα Stop Represión Granada, βγάλαμε το ακόλουθο μανιφέστο.

Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ!

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ, ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΦΥΛΑΚΙΖΟΝΤΑΙ.

***
Όλοι ξέρουμε ότι είμαστε σε καιρούς κρίσης, αν και πολλοί από μας ήταν σε κρίση από πριν (ας μην ξεχνάμε ότι δεν υπήρξε ποτέ ταξική ισότητα). Από τότε που άρχισαν να μας βομβαρδίζουν με το πόσο κακή ήταν η οικονομική κατάσταση, βιώσαμε στο πετσί μας την σκληρή εφαρμογή της στρατηγικής τους για την έξοδο από την «κρίση», που καταλύει τα κοινωνικά δικαιώματα που κερδήθηκαν τις προηγούμενες δεκαετίες. Σε όλο τον κόσμο, οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ εφάρμοσαν πολιτικές λιτότητας για να ανακτήσουν τα υπαναχωρούμενα προνόμιά τους. Μας επέβαλαν την επισφάλεια ως τρόπο ζωής, ενώ αυτοί ζουν, όπως πάντα, πέραν οποιασδήποτε δικής μας προοπτικής.

Αντιμέτωποι με όλες αυτές τις πολιτικές επισφάλειας και τα προνόμιά τους (για τις κυβερνήσεις, τις πολυεθνικές και τους τραπεζίτες), βγήκαμε στους δρόμους για να υπερασπίσουμε ό,τι ήταν δικό μας και τα οποίο –ας μην ξεχνιόμαστε– κανείς δε μας χάρισε. Διαδηλώσαμε ενάντια στις εξώσεις, στις περικοπές στην υγεία και την παιδεία, ενάντια στις απολύσεις, στη στέρηση του δικαιώματός μας να αποφασίζουμε, ενάντια στις επιθέσεις στις γειτονιές μας, εν ολίγοις, παλέψαμε ενάντια σε κάθε επίθεση του καπιταλιστικού συστήματος σε όλες του τις μορφές. Απ’ την άλλη, οι διεφθαρμένοι πολιτικοί και τραπεζίτες διατηρούν τα καταχρασμένα χρήματα σε φορολογικούς παράδεισους, ποινικοποίησαν τις κοινωνικές κινητοποιήσεις και μας χαρακτήρισαν εγκληματίες. Αυτοί που μας κλέβουν, μας λένε ψέματα και μας ταπεινώνουν είναι οι ίδιοι που μας αντιμετωπίζουν ως εγκληματίες και μας καταπιέζουν μέσω της εξουσίας και του Νόμου.

Όλοι είναι ξεκάθαρα πλέον, χωρίς αμφιβολία. Τους τελευταίους μήνες, η στρατηγική των κυβερνήσεων σε όλο τον κόσμο απέναντι στις διαδηλώσεις και τις κοινωνικές διαμαρτυρίες είναι ξεκάθαρη. Δεν θέλουν μόνο να φιμώσουν τις αντιδράσεις, αλλά και να τις εξαλείψουν οδυνηρά. Το ισπανικό κράτος αρχικά επέβαλε έναν νόμο για τα δικαστικά τέλη, ώστε να φέρει –ακόμη περισσότερο– τη δικαιοσύνη στα μέτρα των λίγων. Κατόπιν, εισήγαγε τη μεταρρύθμιση του Ποινικού Κώδικα που αυξάνει την ποινή φυλάκισης για διατάραξη δημόσιας τάξης και επίθεση κατά των αρχών, ώστε κανείς να μην μπορεί να αποφύγει την ατιμωρησία και την κακοποίηση από την αστυνομία ή τη φυλάκιση. Μετά, πρότειναν ένα σχέδιο Νόμου για τη Δημόσια Ασφάλεια, που μας λέει ότι, για το καλό μας, η χρήση των δημόσιων χώρων και των διαδηλώσεων έπρεπε να ρυθμιστεί, καθώς ο δρόμος ανήκει σε όλους. Τώρα έχουν φτάσει να ποινικοποιούν την ελευθερία έκφρασης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όλες αυτές οι μεταρρυθμίσεις στοχεύουν όχι μόνο στο να φιμώσουν τις διαμαρτυρίες, αλλά και στο να αποκρύψουν τη σκληρή καταστολή που ασκείται στους ανθρώπους, να κάνουν σκληρότερες τις ποινές και να αυξήσουν την αίσθηση νομικής ανασφάλειας.

Οι σύντροφοί μας, που είναι σήμερα στη φυλακή ή σε δίκη, πολέμησαν κατά αυτών των αδικιών. Τους τελευταίους μήνες, πολλοί κοινωνικοί και πολιτικοί ακτιβιστές σε όλη τη χώρα έχουν ποινικοποιηθεί για τη συμμετοχή τους σε κοινωνικούς αγώνες – ας μην τους ξεχνάμε. Ας μην ξεχνάμε τους συντρόφους που είναι έτοιμοι να μπουν φυλακή για τη συμμετοχή τους σε μια απεργία (Carlos και Carmen (Γρανάδα), Ana και Tamara (Pontevedra), Koldo (La Rioja), οι 8 από το Airbus, κλπ). Ας μην ξεχνάμε τους εκατοντάδες συλληφθέντες στις πορείες ή τους συντρόφους που έχουν υπάρξει ή που είναι τώρα σε προληπτική φυλάκιση (Alfon, μετά τη Γενική Απεργίας στις 14.11.2012, Miguel και Isma, μετά τις πορείες στις 22-M; Sergi, μετά τις διαμαρτυρίες κατά της εκκένωσης του Can Vies, κλπ). Δε μπορούμε να τους απαριθμήσουμε όλους. Βιώνουμε μια ποινικοποίηση των διαδηλώσεων και των κοινωνικών αγώνων που είναι χαρακτηριστική των αυταρχικών καθεστώτων και χωρίς προηγούμενο στο πλαίσιο αυτού που οι ίδιοι αποκαλούν δημοκρατία. Γιατί εμείς δεν την θεωρούμε δημοκρατία. Ξέρουμε ότι δε ζούμε ελεύθερα και δε μπορούμε να εκφράσουμε τις απόψεις μας και την αντίθεσή μας. Ξέρουμε ότι δε μπορούμε να βρεθούμε και να διαδηλώσουμε ελεύθερα, και ότι διώκεται το να μιλήσουμε ελεύθερα, το να βγούμε στους δρόμους, το να υπερασπίσουμε τις γειτονιές ή το να κινητοποιήσουμε κόσμο σε απεργία.

Απορρίπτουμε τη διάκριση μεταξύ καλών και κακών διαδηλωτών. Δεν είναι βάνδαλοι που παρεισφρέουν στις γραμμές μας αλλά θυμωμένοι άνθρωποι, άνθρωποι που έχουν κουραστεί από την καταπίεση και από το να βλέπουν πως οι ίδιοι άνθρωποι επωφελούνται και μοιράζουν προνόμια. Ας μην μπερδευόμαστε, το να είμαστε ενωμένοι είναι στα χέρια μας. Όσο οι σύντροφοί μας περιμένουν τις δίκες τους, τις ποινές τους, τις εφέσεις και τις δικαιώσεις τους για τα δήθεν αδικήματα κατά των αρχών, για παραβίαση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, για ανυπακοή και διατάραξη της δημόσιας τάξης, και ποιος ξέρει για ποιες άλλες πλάνες του νομοθετικού και του δικαστικούς συστήματος που θα μας επιρρίψουν, οι κυβερνώντες πολιτικοί και τραπεζίτες, οι μεγαλοϊδιοκτήτες του κράτους και του κεφαλαίου εξακολουθούν να λαμβάνουν υπέρογκους μισθούς, να έχουν τραπεζικούς λογαριασμούς στην Ελβετία και, φυσικά, να κοιμούνται ήσυχα.

Αλλά όχι για πολύ ακόμη. Πήραμε την απόφαση να σταματήσουμε να φοβόμαστε. Αποφασίσαμε να απαντάμε σε κάθε επίθεση, σε κάθε στέρηση της ελευθερίας των συντρόφων μας, σε κάθε σύλληψη, βασανισμό και ταπείνωση ανθρώπου επειδή δεν το βουλώνει και βγαίνει να πολεμήσει. Μην περιμένετε σωτήρες. Το μόνο που έχουμε είναι η πάλη και η αλληλεγγύη. Αυτό είναι το μόνο που δε μας έχουν στερήσει και έτσι πρέπει να παραμείνει. Αν και προσπαθούν να μας σταματήσουν, πρέπει να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματά μας, έτσι ώστε όλοι να μπορούμε να απολαύσουμε μια πλήρη ζωή.

ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΙ ΠΟΛΕΜΑΝΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΒΟΥΛΩΝΟΥΝ,

ΒΓΕΙΤΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ.

Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΛΗ!

This article is also available in:

Translate this in your language

Like this Article? Share it!

Leave A Response