Saturday 24th August 2019
x-pressed | an open journal
May 7, 2015
May 7, 2015

Ισπανία: “Οποιοσδήποτε μπορεί να βρεθεί στη φυλακή”

Source: PlayGround  Category: Protest
This article is also available in: enes
Ισπανία: “Οποιοσδήποτε μπορεί να βρεθεί στη φυλακή”

Σχέδιο από Satwik Gade

Συνέντευξη με τον Ciro Morales, έναν από τους καταδικασθέντες για την περικύκλωση του Κοινοβουλίου. Προέρχεται από το Jerez αλλά ζει στη Βαρκελώνη πάνω από δέκα χρόνια. Μιλάει με απόλυτη ηρεμία για θέματα που σε άλλους θα δημιουργούσαν έναν κόμπο στο λαιμό.

Στις 15 Ιουνίου του 2011, το κίνημα των πλατειών (15Μ) στην Ισπανία έκλεινε έναν μήνα κατάληψης στις πλατείες. Την ίδια μέρα, η αυτόνομη κυβέρνηση του Artur Mas σκόπευε να παρουσιάσει τον γενικό προϋπολογισμό της Αυτόνομης Κυβέρνησης της Καταλονίας (Generalitat de Catalunya), που συμπεριελάμβανε σημαντικές περικοπές στην υγεία, την εκπαίδευση και τις κοινωνικές υπηρεσίες. Το κίνημα των πλατειών έκανε κάλεσμα για κατάληψη του Πάρκου της Ciutadella στη Βαρκελώνη, όπου βρίσκεται το αυτόνομο κοινοβούλιο, την 14η και 15η Ιουνίου. Το σύνθημα ήταν «Να σταματήσουμε το Κοινοβούλιο» (Aturem el Parlament), που σημαίνει.

Η καταλανική αστυνομία δήλωσε κατηγορηματικά ότι θα επέτρεπε τη διαμαρτυρία αν αυτή δεν παρενοχλούσε την έναρξη των εργασιών της Βουλής. Χωρίς προηγούμενη ενημέρωση άρχισαν να διώχνουν τους κατασκηνωτές στις πόρτες του Πάρκου της Ciutadella χρησιμοποιώντας τις ίδιες μεθόδους για τις οποίες είχαν γίνει παγκοσμίως γνωστοί κατά την προσπάθεια εκκένωσης της Plaça de Catalunya δύο βδομάδες νωρίτερα.

Η εικόνα κάποιων μελών του Κοινοβουλίου που κατέφθασαν με ελικόπτερο βρέθηκε στα πρωτοσέλιδα όλων των εφημερίδων. Έκτοτε ξεκίνησε μια έντονη προσπάθεια ποινικοποίησης που οδήγησε σε 21 συλλήψεις μέχρι τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς. Επρόκειτο για διαδηλωτές που ταυτοποιήθηκαν από την καταλανική αστυνομία μέσα από τα βίντεο που δημοσιεύτηκαν σε τηλεοράσεις και κοινωνικά δίκτυα. Οι περισσότερες συλλήψεις συνέβησαν στα ίδια τα δικαστήρια όταν οι διαδηλωτές παρουσιάστηκαν οικειοθελώς για να παραδοθούν.

Τον Ιούνιο του 2014, το Εθνικό δικαστήριο (Audiencia Nacional) αθώωσε τους κατηγορούμενους κρίνοντας ότι απλά εξάσκησαν το δικαίωμά τους στην ελευθερία της έκφρασης. Τον Απρίλιο του 2015, το Ανώτατο Δικαστήριο, εξέτασε την έφεση που κατέθεσε η Εισαγγελία, η κυβέρνηση της Καταλονίας και η ακροδεξιά οργάνωση «Καθαρά Χέρια» (Manos Limpias). Τότε εξέδωσε μια καινούρια καταδικαστική απόφαση: τρία χρόνια φυλάκισης για 8 από τους 21 κατηγορούμενους.

Η καταδικαστική απόφαση

Η ετυμηγορία θεώρησε αποδεδειγμένο γεγονός ότι «ο βουλευτής του «Κόμματος Σοσιαλιστών της Καταλονίας» (Partit dels Socialistes de Catalunya -PSC) D. Ernest Maragall i Mira αναγκάστηκε να περάσει ανάμεσα από πλήθος διαδηλωτών, οι οποίοι με ανοικτά τα χέρια και τα μπράτσα υψωμένα προσπαθούσαν να τον εμποδίσουν να φτάσει στο Κοινοβούλιο. Τον βοήθησαν δυο αστυνομικοί που τον συνόδευσαν μέχρι τον αστυνομικό κλοιό. Ανάμεσα στα άτομα που τον περικύκλωναν και φώναζαν συνθήματα βρίσκονταν και ο D. Ciro Morales Rodríguez, που τον ακολουθούσε από πίσω».

Δηλαδή, καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλακή επειδή φώναζε συνθήματα πίσω από τον βουλευτή Ernest Maragall, τότε του PSC και σήμερα της «Ρεπουμπλικανικής Αριστεράς της Καταλονίας» (Esquerra Republicana de Catalunya – ERC). Κανείς δεν καταδικάστηκε για επίθεση στους βουλευτές, όλοι τους καταδικάστηκαν επειδή είχαν σηκωμένα τα μπράτσα και φώναζαν συνθήματα.

Οι συνήγοροι Gonzalo Boyé, Isabel Elbal και Jaume Asens, δημοσίευσαν μαζί ένα καταγγελτικό άρθρο στο οποίο κατηγορούν το Ανώτατο Δικαστήριο για καταπάτηση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών: «δεν περιμέναμε ότι θα καταδίκαζαν χωρίς νέα δίκη τους αθωωμένους, διότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν έχει σταματήσει να λέει ότι η ανάκληση μιας αθωωτικής απόφασης και η μετέπειτα έκδοση μιας καταδικαστικής απόφασης χωρίς νέα δίκη παραβιάζει το άρθρο 6 [της ίδιας σύμβασης]”.

«Για να μπορέσουν να καταδικάσουν τους διαδηλωτές, οι δικαστές εφηύραν έναν όρο που δεν υπάρχει στην νομοθεσία μας: το ονόμασαν περιβάλλον εκφοβισμού» εξηγεί ο Asens. «Γεγονότα που απομονωμένα δεν είναι ποινικά κολάσιμα, μετατρέπονται έτσι σε πράξεις βίας. Το να φωνάζεις συνθήματα, να σηκώνεις τα χέρια ή ακόμα το να περπατάς πίσω από έναν βουλευτή, θεωρούνται πράξεις βίας και εκφοβισμού, σύμφωνα με αυτόν τον διφορούμενο όρο».

—-

Σας ξάφνιασε αυτή η καταδίκη;

Οι δικηγόροι μας έλεγαν πάντα ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί, ότι είναι απίθανο. Το Εθνικό Δικαστήριο μας αθώωσε αλλά το Ανώτατο Δικαστήριο μας καταδίκασε χωρίς νέα δίκη, κάτι που η ευρωπαϊκή δικαιοσύνη έχει πει πολλές φόρες στο Συνταγματικό και στο Ανώτατο Δικαστήριο ότι δεν μπορεί να κάνει. Από αυτή την άποψη, μας ξάφνιασε όλους, ακόμη και τους δικηγόρους που έχουν μεγάλη εμπειρία στο Εθνικό Δικαστήριο, όπως ο Gonzalo Boyé.

Σε καταδίκασαν σε τρία χρόνια φυλάκιση επειδή ήσουν εκεί και φώναζες συνθήματα. Πώς γίνεται αυτό;

Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον. Καταδικάζουν τη διαμαρτυρία ουσιαστικά, ανεξαρτήτως από το τι έχεις κάνει. Πρόκειται για προειδοποίηση στους ειρηνικούς διαδηλωτές, καθώς η καταδίκη τοποθετεί ξεκάθαρα στο ίδιο επίπεδο το να κρεμάσεις ένα πανό, να δώσεις μια σφαλιάρα ή να κάτσεις στο πάτωμα. Είναι παράνομο να είσαι εκεί και αυτό είναι που καταδικάζουν.

Πρόκειται για ποινικοποίηση της διαμαρτυρίας ουσιαστικά;

Είναι η ποινικοποίηση της διαμαρτυρίας μπροστά από το Κοινοβούλιο. Δεν έχει σημασία αν διαδηλώνουμε στο δρόμο, αν κλείνουμε τον δρόμο αν χρειαστεί… αλλά δεν μπορούν να ανεχτούν ότι πηγαίνουμε εκεί, στη δουλειά τους, να αποτρέψουμε την ψήφιση περικοπών και τη λήψη τέτοιου είδους αποφάσεων.

Ένα από τα πιο συχνά συνθήματα στις διαδηλώσεις που έγιναν μετά τις συλλήψεις είναι το «Αν χτυπήσουν έναν, μας χτυπάνε όλους». Το έχετε νιώσει στην πραγματικότητα; Νιώσατε την αλληλεγγύη;

Ναι. Και μετά την καταδίκη ακόμη περισσότερο. Μας στήριξαν πολύ. Ένα άλλο σύνθημα που έχει χρησιμοποιηθεί είναι το «Κι εγώ ήμουν στο κοινοβούλιο» και νιώσαμε ότι ήταν αλήθεια. Πολύς διαφορετικός κόσμος, με διαφορετικές ευαισθησίες, φώναξαν ότι κι αυτοί ήταν στην περικύκλωση του Κοινοβουλίου ανέλαβαν αυτή την ευθύνη και την κράτησαν. Εγώ προσωπικά είμαι απίστευτα ικανοποιημένος από την αλληλεγγύη που λάβαμε από όλο τον κόσμο που συμμετείχε στους Αγανακτισμένους, όχι μόνο στη Βαρκελώνη. Και επίσης από τους πιο παλιούς συντρόφους, που ήταν πιο κοντά μας και μας στήριξαν σαν οικογένεια.

Επίσης, ένιωσα πολύ ζεστασιά από όλες τις απόψεις. Για παράδειγμα, πολύ κόσμος που με ξέρει από τη δουλειά πήγε σε πορείες για πρώτη φορά μετά την καταδίκη και ακόμη και τα αφεντικά μου μού έστειλαν μηνύματα του τύπου «για ό,τι χρειαστείς Ciro είμαστε εδώ».

Έχει ξεκινήσει μια συνέλευση των συγγενών, έτσι δεν είναι;

Ναι, και είναι πολύ χρήσιμη από αυτή την άποψη, για να καθησυχάσει τους συγγενείς. Η συνέλευσή τους είναι τελείως αυτόνομη, αυτοί αποφασίζουν τους επικοινωνιακούς και στρατηγικούς άξονες που θα ακολουθήσουν, χωρίς τη δική μας παρέμβαση σε οτιδήποτε.

Ουσιαστικά αυτό σημαίνει και το σύνθημα «Αν χτυπήσουν έναν, μας χτυπάνε όλους». Μέσα από αυτήν την ομάδα νιώθουν χρήσιμοι, νιώθουν ότι μπορούν να βοηθήσουν και να βοηθηθούν μεταξύ τους. Σε γενικές γραμμές, οι συγγενείς μας δεν είναι πολιτικοποιημένοι όπως εμείς. Είναι προοδευτικοί άνθρωποι που είχαν πιστέψει στη δημοκρατία για την οποία τόσο είχαν αγωνιστεί. Οπότε βρίσκονται σε μια στιγμή απογοήτευσης και απολογούνται γιατί «δεν άφησαν έναν καλύτερο κόσμο». Δεν βλέπω ότι έχουν μετανιώσει, αλλά υπάρχουν πολύ ενδιαφέρουσες σκέψεις για τον τρόπο με τον οποίο μας μεγάλωσαν και μας μόρφωσαν. Ορισμένοι αναρωτιούνται αν οι αξίες της αλληλεγγύης, της ελευθερίας και της ισότητας που μας δίδαξαν, είναι αυτές που μας έφεραν σε αυτό το σημείο και αν θα ήταν καλύτερα να μας είχαν μάθει να είμαστε πιο ατομικιστές. Εγώ, ως προς αυτό, είμαι ξεκάθαρος και το λέω στη μητέρα μου: πρέπει να είναι περήφανοι για μας.

Αλλάζει πλευρά ο φόβος; Πιστεύεις ότι αυτή η καταδίκη είναι αποτέλεσμα τυφλής αντίδρασης του κατεστημένου για αυτά που διαβλέπει να έρχονται;

Δεν ξέρω. Ίσως βρισκόμαστε σε ένα σημείο όπου μόνο εμείς, ως ακτιβιστές, νιώθουμε τον φόβο. Οι υπόλοιποι, ακόμη κι αυτοί που μας στηρίζουν, δε νομίζω ότι νιώθουν φόβο, δεν έχουν στο μυαλό τους το ενδεχόμενο της φυλακής. Ο φόβος πιθανόν να αλλάζει πλευρά, λοιπόν, με την έννοια του ότι οι προνομιούχοι αρχίσουν να νιώθουν «νευρικότητα». Έχει να κάνει με τον ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, με το Podemos στο Ισπανικό Κράτος ή με την «Υποψηφιότητα Λαϊκής Ενότητας» (Candidatura d’Unitat Popular – CUP) στην Καταλονία… Αλλά και με τα όσα δημιουργούνται εκτός των πολιτικών κομμάτων· τις σχέσεις, τις συμμαχίες και τις διαφορετικές οπτικές που συνθέτουν τη λαϊκή δύναμη.

Εννοώ την καθημερινή δουλειά, τη δημιουργία του διαφορετικού. Με αυτήν την έννοια, όντως αλλάζει πλευρά ο φόβος.

Για να το θέσω αισιόδοξα, η καταδίκη μας μπαίνει σε αυτό το πλαίσιο: είναι οι τελευταίες ριπές του συστήματος, που καταστρέφει ό,τι βρει μπροστά του επειδή έχει λήξει η κοινωνική ειρήνη στην οποία είχαμε συνηθίσει εδώ και 35 χρόνια.

Μετανιώνεις;

Όχι. Ακόμη τη θεωρώ μια εκπληκτική διαδήλωση. Η περικύκλωση του Κοινοβουλίου εξακολουθεί να είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση. Αποδεικνύει ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει ό,τι δεν του αρέσει. Ήμουν εκεί και θα το ξανάκανα.

This article is also available in:

Translate this in your language

Like this Article? Share it!

Leave A Response