Tuesday 07th April 2020
x-pressed | an open journal
August 3, 2012
August 3, 2012

Οι εκλογές του Ιουνίου 2012 και το δημοκρατικό αδιέξοδο της Ελλάδας

Author: Sofia Tipaldou
Category: On the crisis
This article is also available in: enesplpt-pt
Οι εκλογές του Ιουνίου 2012 και το δημοκρατικό αδιέξοδο της Ελλάδας

Στις 24 Ιουλίου 2012 συμπληρώθηκαν 38 χρόνια από την πτώση της δικτατορίας στην Ελλάδα. Πολλοί αναφέρονται σε αυτήν την ημερομηνία ως την επέτειο «της αποκατάσταση της Δημοκρατίας». Οι εκλογές του περασμένου Ιουνίου, όμως, προσφέρουν πολλούς λόγους αμφιβολίας για το ποιόν της σημερινής δημοκρατίας.

Η Ν.Δ. και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. συγκέντρωσαν μαζί μόνο το 41,94% της συνολικής ψήφου, γεγονός που θέτει σοβαρές αμφιβολίες ως προς την δημοκρατική φερεγγυότητα της συμμαχίας. Συνυπολογίζοντας δε τα υψηλά ποσοστά αποχής των εκλογών του Ιουνίου, θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι η χώρα βρίσκεται σε δημοκρατικό αδιέξοδο.

Η αυξανόμενη λαϊκή δυσαρέσκεια για τις πολιτικές του ΠΑ.ΣΟ.Κ. μείωσε το ποσοστό του κατακόρυφα, από 42,92% το 2009 σε 12,28% στις εκλογές του Ιουνίου του 2012. Κάτι αντίστοιχο συνέβη και με το ποσοστό της Ν.Δ. που σημείωσε πτώση από 33,47% το 2009 σε 18,85% το Μάιο του 2012, για να αυξηθεί ξανά τον Ιούνιο σε 29,66% – τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες χαμηλότερα από το αποτέλεσμα του 2009.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και η Ν.Δ. είναι τα κόμματα που άνευ όρων ψήφισαν υπέρ των σχεδίων διάσωσης, και που αργότερα, κατά την προεκλογική περίοδο, χρησιμοποίησαν μία ασαφή και διφορούμενη ρητορική για το τί μέλλει γενέσθαι μετά τις εκλογές. Ο λόγος τους περιελάμβανε από τη μία την υιοθέτηση ρητορικών στοιχείων του μεγαλύτερού τους αντιπάλου, του Συ.Ριζ.Α., σχετικά με την επαναδιαπραγμάτευση των μέτρων λιτότητας που επιβλήθηκαν από την Τρόικα, και από την άλλη, συντελειακές δηλώσεις όπως «ευρώ ή θάνατος» (δήλωση του Αντώνη Σαμαρά).

Ας μην ξεχνάμε ότι η Ν.Δ. και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι τα κόμματα που κυβέρνησαν την χώρα τα τελευταία τριανταπέντε χρόνια, που έβαλαν τη χώρα στην Ευρωζώνη και που παρέβησαν τους κανόνες της. Βουλευτές της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που ενεπλάκησαν σε τεράστια οικονομικά σκάνδαλα, όχι μόνο παραμένουν ατιμώρητοι αλλά συμπεριελήφθησαν και στις πρόσφατες εκλογικές λίστες. Όλα αυτά τα χρόνια, τόσο η Ν.Δ. όσο και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. –σε εναλασσόμενους ρόλους κυβέρνησης και αντιπολίτευσης– απέφυγαν συστηματικά, και συνεχίζουν να αποφεύγουν, τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για τον έλεγχο του χρέους, προκειμένου να αποδοθούν ευθύνες και να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι.

Τα υπόλοιπα πέντε κόμματα που μπήκαν στην Βουλή, παρά τις μεγάλες ιδεολογικές τους διαφορές, στην ουσία ζητούν επανεξέταση των όρων του σχεδίου διάσωσης. Υπάρχουν τρεις διαφορετικές τάσεις μέσα σε αυτήν την κατηγορία. Κατ’αρχάς, οι εσωτερικά και εξωτερικά διχασμένες δυνάμεις της αριστεράς: Συ.Ριζ.Α. (με 26,89%), ΔΗΜ.ΑΡ. (6,26%) και Κ.Κ.Ε. (4,50%) που μαζί συγκέντρωσαν 37,65% των ψήφων. Δεύτερον, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες που συγκέντρωσαν 7,51%. Και τέλος, η έκπληξη των «εκλογών της κρίσης», η Χρυσή Αυγή, που πήρε το 6,92% των ψήφων.

Κάποια από αυτά τα κόμματα, ή κάποιες συνιστώσες μέσα σε αυτά, είναι εναντίον των «επιβαλλόμενων από την Ευρώπη» μέτρων λιτότητας και υπέρ μιας κυρίαρχης Ελληνικής οικονομίας, ακόμα κι αν αυτό προϋποθέτει την επιστροφή στην δραχμή. Η πλειονότητα, ωστόσο, επιθυμεί την παραμονή στην Ευρωζώνη αλλά όχι με κάθε τίμημα. Αυτή η πλειονότητα είναι υπέρ της εναπαναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου προκειμένου να αποπληρωθούν τα δάνεια, χαλαρώνοντας όμως ταυτόχρονα τα αβάσταχτα μέτρα λιτότητας που έχουν επιβληθεί

στους Έλληνες. Παρ’όλα αυτά, η πλειονότητα του Ευρωπαϊκού, διεθνούς και Ελληνικού κυβερνητικού τύπου αναφέρονται σε αυτές τις πολυμορφικές τάσεις ως «αντι-ευρωπαϊκές» και «αντι-Μνημονιακές».

Εγώ θα τις χαρακτήριζα «φιλο-μεταρρυθμιστικές» σε αντίθεση με τις «συμβατικές» κυβερνητικές ελίτ της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Τα «φιλο-μεταρρυθμιστικά» κόμματα κέρδισαν το 52,08% της λαϊκής ψήφου, ενώ τα «συμβατικά» κόμματα συγκέντρωσαν το 41,94%. Τα ποσοστά αυτά δείχνουν ξεκάθαρα ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων δεν είναι ικανοποιημένο με το Μνημόνιο και επιθυμεί την αλλαγή των όρων του.

Ωστόσο, ο εκλογικός νόμος που πέρασε η Ν.Δ. το 2008 (Νόμος Παυλόπουλου 3636/2008) παραχωρεί στο πρώτο κόμμα ένα μπόνους 50 κοινοβουλευτικών εδρών. Άρα, ως προς την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, η Ν.Δ. και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα έπρεπε να κατέχουν 112 από τις 300 έδρες. Αυτό θα άφηνε 188 έδρες για τα «φιλο-μεταρρυθμιστικά» κόμματα. Ωστόσο, με το μπόνους των 50 εδρών, η Ν.Δ. και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. κατάφεραν να ελέγξουν από κοινού 162 έδρες –την κοινοβουλευτική πλειοψηφία!

Εκτός από τον αμφιλεγόμενο εκλογικό νόμο, τα μεγάλα ποσοστά αποχής αποτελούν άλλο ένα κρίσιμο ζήτημα. Το 37,53% των Ελλήνων –σχεδόν το ίδιο ποσοστό που ψήφισε τα «φιλο-μεταρρυθμιστικά» κόμματα – δεν ψήφισε. Αυτό το ποσοστό περιλαμβάνει όλους τους εκπατρισμένους Έλληνες, λόγω του ότι δεν επιτρέπεται να ψηφίσουν από το εξωτερικό (η ψήφιση στις πρεσβείες και στα προξενία είναι ακόμα μακριά από την Ελληνική πραγματικότητα, για να μην αναφερθούμε στην ψήφο μέσω διαδικτύου). Την τελευταία δεκαετία εκατοντάδες χιλιάδες νέοι έχουν φύγει από την χώρα προς αναζήτηση ενός καλύτερου μέλλοντος (550.000 μεταξύ 2000-2010). Με άλλα λόγια, το Ελληνικό κράτος γυρνάει την πλάτη στους ίδιους ανθρώπους τους οποίους απέβαλε, στερώντας τους το δικαίωμα να έχουν λόγο για το μέλλον της χώρας τους, για την ζωή των συγγενών και φίλων, για τις συνθήκες που θα τους επέτρεπαν κάποια μέρα να επιστρέψουν. Και η ψήφος υποτίθεται ότι είναι το ύστατο, συνταγματικά κατοχυρωμένο, πολιτικό δικαίωμα. Η πρακτική έκφραση της βούλησης των ανθρώπων.

Ο Thomas Jefferson, πατέρας της Αμερικανικής δημοκρατίας, έγραφε το 1775:

«Όταν μία μορφή κυβέρνησης γίνεται καταστρεπτική για αυτούς τους σκοπούς (Ζωή, Ελευθερία και Αναζήτηση της Ευτυχίας) είναι δικαίωμα των ανθρώπων να την αλλάξουν ή να την καταργήσουν, και να θεσπίσουν άλλη, θέτοντας τα θεμέλιά της σε τέτοιες αρχές, και οργανώνοντας τις εξουσίες της με τέτοιο τρόπο, ώστε θα τους φανεί πιο πιθανό να επηρεαστεί θετικά η Ασφάλεια και η Ευτυχία τους. Η σωφροσύνη μάλιστα υποδεικνύει ότι μακροχρόνιεςκυβερνήσεις δεν πρέπει να αλλάζουν για ασήμαντες και παροδικές αιτίες…»

Ζωή; Οι αυτοκτονίες και οι απόπειρες αυτοκτονιών έχουν αυξηθεί κατά 22% από το 2009.

Ελευθερία; Μια μειοψηφία 41,94% κυβερνά εις βάρος μιας πλειοψηφίας 52,08%.

Αναζήτηση της Ευτυχίας; 23.800 Έλληνες μετανάστευσαν στην Γερμανία το 2011 (αύξηση της τάξεως του 90% σε σχέση με το 2010), και 100.000 Έλληνες ψάχνουν για δουλειά στην Ευρώπη μέσω του Eures (αύξηση 100% από το 2010).

Σωφροσύνη; Για τους Ευρωπαίους εταίρους μας το εκλογικό αποτέλεσμα είναι όχι μόνο αποδεκτό, αλλά και ευπρόσδεκτο για την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη

Creative Commons License
Οι εκλογές του Ιουνίου 2012 και το δημοκρατικό αδιέξοδο της Ελλάδας by Sofia Tipaldou is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.

This article is also available in:

Translate this in your language

Like this Article? Share it!

Comments are closed.