Tuesday 15th October 2019
x-pressed | an open journal
January 10, 2012
January 10, 2012

Περί εξέγερσης

Author: anonymous Translator: Anna Papoutsi
This article is also available in: enes
Περί εξέγερσης

«Δεν είμαι ούτε υπέρ της ούτε εναντίον της. Είμαι αυτή

Howe, 2011[1]

«Εξέγερση είναι να κάνει κανείς μια υποκειμενική δήλωση, δηλώνοντας εμμέσως τον τρόπο με τον οποίο σχετίζεται με τις αντικειμενικές του συνθήκες».

Žižek, 2011[2]

Αντί για μία ακόμα γενικόλογη ανάλυση της εξέγερσης του Λονδίνου, των αιτιών της και των ανησυχιών της, αυτή είναι η δική μου υποκειμενική δήλωση, μία διακήρυξη της σχέσης μου προς τις συνθήκες δράσης στους δημόσιους χώρους που βίωσα στο Λονδίνο, και τις συνθήκες που βίωσα εκείνες τις ημέρες του Αυγούστου του 2011. Αυτό το κάνω και γιατί υπάρχουν ήδη κάποιες εξαιρετικές γραπτές και προφορικές αναλύσεις[3] στις οποίες έχω ελάχιστα να προσθέσω, αλλά κυρίως γιατί προτιμώ να μην εμπλακώ στην διαδικασία εξήγησης και κρίσης των συνθηκών και των πράξεων άλλων, ισορροπώντας κάθε λέξη έτσι ώστε να παραμείνει μέσα στα πλαίσια του αποδεκτού και του πολιτικά ορθού. Η εξέγερση, μία αυθόρμητη, διασκορπισμένη και ποικίλη σειρά γεγονότων, είναι πολύ εύκολο να γίνει εργαλείο πολιτικών σκοπιμοτήτων που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο μειώνουν το τι συνέβη. Αυτό το κείμενο είναι ένα απλό θραύσμα που αποτελεί την εμπειρία από εκείνες τις ημέρες, αλλά και από το Λονδίνο γενικότερα.

Όχι οι δικοί μας

«Αυτό και ήταν για τον MarkDuggan και δεν ήταν… Ακριβώς όπως οι πρόσφατες εξεγέρσεις στο Όκλαντ το 2009 ήταν και δεν ήταν για τον Oscar Grant, όπως ακριβώς και η Αθήνα το 2008 ήταν κάτι περισσότερο από τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, το Λος Άντζελες το 1992 από τονRodney King, η εξέγερση Watts το 1965 από την Marquette Frye…»

Ciccariello-Maher, 2011[4]

Την Δευτέρα, τρίτη μέρα της εξέγερσης, όταν τα επεισόδια είχαν πια εξαπλωθεί από τοTottenhamκαι το Enfield στο Hackney όπου μένω, μου είπε κάποιος, ο οποίος είχε πρόσφατα συμμετάσχει στις φοιτητικές διαδηλώσεις, να μην βγω έξω γιατί «αυτοί δεν είναι δικοί μας». Αλλά εγώ βγήκα. Πρώτον γιατί η αστυνομία είχε σκοτώσει τον Mark Duggan και διαφαινόταν ότι για ακόμη μία φορά θα την σκαπουλάρουνε[5] και αυτό με εξόργιζε· άρα αν οι άνθρωποι στους δρόμους ήταν επίσης εξοργισμένοι τότε, ναι, ήταν δικοί μου. Και δεύτερον γιατί οι συγκρούσεις στους δρόμους εξαπλώνονταν από μέρος σε μέρος για δύο μέρες και πια φαίνονταν να είναι μία απάντηση σε κάτι περισσότερο από έναν φόνο, και ήθελα να ακούσω τι λέγανε οι άνθρωποι στους δρόμους.

«Αυτοί δεν είναι δικοί μας». Το σχόλιο αυτού του ανθρώπου εξέφραζε ένα αίσθημα όχι ασυνήθιστο μεταξύ όσων ακούγονταν από την Αριστερά τις μέρες της εξέγερσης. Αντικατόπτριζε έναν έντονο αλλά συχνά αγνοημένο ταξικό και φυλετικό διαχωρισμό στην Αγγλία που διατρέχει βαθιά την κοινωνία της ιστορικά, υλικά και ψυχολογικά. Ισχύει όχι μόνο για την Δεξιά αλλά και για μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς ότι υπάρχουν αυτοί που θεωρούνται νόμιμο κομμάτι της κοινωνικής και πολιτικής ζωής και δρουν αναλόγως, και αυτοί που «δεν είναι δικοί μας». Είναι η «αδέσποτη νεολαία», οι συμμορίες και οι κατώτερες κοινωνικές τάξεις[6] της Αγγλίας, μαύροι, μελαμψοί ή άσπροι. Αυτό το λούμπεν προλεταριάτο είναι υποτίθεται άλογο, δεν ξέρουν τι είναι καλό για τους ίδιους και εξουσιάζονται περισσότερο από βασικά ένστικτα παρά από «ορθολογικά κίνητρα». Πρόκειται για αποπνικτική κατάσταση –μια χύτρα ταχύτητας ανταγωνισμού. Και εγώ είχα μείνει να αναρωτιέμαι γιατί τόσοι άνθρωποι ξαφνιάστηκαν που τελικά ξέσπασαν ταραχές.

Ο υποτιθέμενος παραλογισμός των εξεγερμένων αμφισβητήθηκε, τουλάχιστον εν μέρει, όταν συνεντεύξεις και σχόλια από τη «νεολαία» και από ανθρώπους που είχαν συμμετάσχει σε αυτές τις μέρες και νύχτες άρχισαν να εισβάλλουν μέσα από το youtube και το facebook. Ένα σχόλιο ενός ανθρώπου που μιλούσε σε δημοσιογράφο του ITV[7]:

«Δεν θα μου μιλούσατε τώρα εμένα αν δεν είχαμε εξεγερθεί, έτσι δεν είναι;… Δύο μήνες νωρίτερα κάναμε πορεία μέχρι την Scotland Yard, πάνω από 2,000 από εμάς, όλοι μαύροι, και ήταν ειρηνικά και ήρεμα και ξέρετε κάτι; Ούτε μία λέξη στα ΜΜΕ. Χτες το βράδυ με λίγες ταραχές και λεηλασίες και κοιτάξτε τριγύρω σας.»

Το επόμενο βράδυ διαβάζοντας ενημερώσεις καταστάσεων[8]«φίλων» μου στο facebook είδα μερικούς να λένε «στείλτε τον στρατό και ψεκάστε τους όλους». Αηδιασμένη, σκεφτόμουνα τις απαντήσεις τους, έβλεπα ειδήσεις και συνειδητοποιούσα ότι αυτές οι τηλεοπτικές εικόνες φλεγόμενων περιπολικών και κατεστραμμένων κτηρίων επισκίαζαν το τετριμμένο πολλών καταστάσεων στους δρόμους. Αυτό που έμοιαζε με αστικό πόλεμο στην οθόνη ήταν κάποιες φορές μία σχεδόν ήρεμη αναστολή του νόμου και της τάξης, με τα προϊόντα των καταστημάτων να είναι απλά εκεί για να καταναλωθούν ελεύθερα, χωρίς διαφαινόμενες εκείνη την στιγμή συνέπειες. Οι άνθρωποι περιφέρονταν στους δρόμους, μία ή δύο συγκρούσεις και μετά τα ερημωμένα μαγαζιά, τα φλεγόμενα αυτοκίνητα αφημένα να ζεσταίνουν τους ανθρώπους που κουβέντιαζαν για ό,τι συνέβαινε, κάποιοι μεθυσμένοι, κάποιοι να διαφωνούν και να συζητούν και κάποιοι να μαζεύουν ό,τι θεωρούσαν ότι χρειάζονται, μία μπύρα, μία τηλεόραση, τσιγάρα, πάνες, πατατάκια.

Όταν ξεκίνησαν οι δίκες τις επόμενες εβδομάδες, κατέστη σαφές ότι στους πλιατσικολόγους συμπεριλαμβάνονται άνθρωποι διαφόρων τάξεων και κοινωνικών υποβάθρων, αντί να περιορίζονται στην τάξη της Αγγλικής «αδέσποτης νεολαίας» η οποία είχε κατηγορηθεί για την «ανεγκέφαλη καταστροφή». Με άλλα λόγια, οι λεηλασίες είχαν γίνει από όλους, από ανθρώπους που απλά σκέφτηκαν «γιατί όχι;». Το παράθυρο είναι ήδη σπασμένο και εγώ τα θέλω πολύ αυτά τα αθλητικά, όλοι το κάνουν, άρα γιατί όχι; Η υποκρισία των «φίλων» μου στο facebook ήταν οφθαλμοφανής. Θα μπορούσαν εύκολα να ήταν αυτοί. Αλλά τελικά κατηγορήθηκαν αυτοί που «δεν είναι δικοί μας» και προσφέρανε την πρόφαση για να ονομαστούν αυτά τα γεγονότα ένα α- πολίτικο ξέσπασμα ανεγκέφαλων τραμπούκων και εγκληματιών[9].

Α-πολίτικο

«Αυτή δεν είναι εξέγερση πεινασμένων. Είναι εξέγερση αμυντικών και αποκλεισμένων καταναλωτών

Bauman, 2011[10]

Η ανάλυση του Bauman αγνοεί τη μισή ιστορία, ότι δηλαδή οι ελαττωματικοί και αποκλεισμένοι καταναλωτές είναι επίσης και ελαττωματικοί και αποκλεισμένοι παραγωγοί. Με άλλα λόγια, η ιδέα ότι οι εξεγερμένοι είναι καταναλωτές εκτός ελέγχου που απλά «θέλουν, θέλουν, θέλουν» – με οποιοδήποτε κοινωνικό κόστος – αποτελεί διαστρεβλωμένη ανάλυση. Μετατρέπει τις πράξεις σε ατομική επιδίωξη και ρίχνει την ευθύνη στον εγωισμό και στις βασικές υλικές επιθυμίες του ατόμου και δεν αναγνωρίζει τις (μη) εργασιακές συνθήκες ενός αυξανόμενου αριθμού ανθρώπων στην χώρα, καθώς και τη μηδενιστική και χωρίς μέλλον κατάσταση των νέων: με τη σκιά της καχυποψίας ου τους συνοδεύει σε κάθε δημόσιο χώρο, χωρίς να έχουν πουθενά να πάνε, με την προοπτική της ανεργίας ή της σπατάλης χρόνου και ενέργειας σε μία σκατοδουλειά για ένα σκατομισθό. Αντ’αυτού, η πλειονότητα των δηλώσεων στα ΜΜΕ, από όλο το πολιτικό φάσμα, απορρίπτουν την εξέγερση ως εγωιστική και καταναλωτική ενώ το μότο «δεν είναι πολιτικό» επαναλαμβανόταν ξανά και ξανά.

Αλλά η πολιτική ήταν παντού, παρούσα στις συζητήσεις που λάμβαναν χώρα σε κάθε γωνιά του δρόμου για το τι είχε κάνει η αστυνομία στην γειτονιά, τι είχε κάνει η κυβέρνηση στο εκπαιδευτικό σύστημα και τι οι τραπεζίτες στην κοινωνία. Η πολιτική ήταν επίσης παρούσα στα χαμογελαστά πρόσωπα πίσω από τις μπαντάνες, τις μπαλακλάβες και τα μαντήλια, μία έξαψη και μια χαρά που ποτέ πριν δεν είχα βιώσει στους δρόμους του Λονδίνου. Βρισκόμουνα στην οδό Clarenceστο Hackney και η αστυνομία απωθούνταν προς τα πίσω και προκαλούνταν επανειλημμένα. Κάποια στιγμή εντοπίστηκε ένα περιπολικό στο τέρμα του δρόμου και οι μισοί έτρεξαν προς το μέρος του, πήδηξαν πάνω του και του πέταγαν αντικείμενα μέχρι που επιτάχυνε και απομακρύνθηκε. Οι άνθρωποι είχαν καταλάβει τους δρόμους. Και δεν ήταν η συμβολική «κατάληψη των δρόμων» των διαδηλώσεων όπου χορηγούνται άδειες από τις κατάλληλες αρχές, οι νόμοι για την ασφάλεια και την ιδιοκτησία γίνονται σεβαστοί κλπ. Ήταν μία εδαφική «κατάληψη των δρόμων» κατά την οποία οι εξουσίες του κράτους δεν είχαν πια τον έλεγχο. Και ήταν απελευθερωτικό. Δεν μπορούσαν να υπάρχουν θεατές, όλοι έβλεπαν ο ένας τον άλλον και έπρεπε να εμπλακείς, να μιλήσεις με τους ανθρώπους, να συμμετάσχεις με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Η πολιτική ήταν παντού. Στην οργή που εκτονώθηκε προς την αστυνομία, οι φωνές για προηγούμενες καταχρήσεις και καταπίεση, οι συζητήσεις και οι διαφωνίες μεταξύ των ανθρώπων για τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους αντίδρασης, οι προκλήσεις για όσους ήρθαν απλά για να δουν και να βγάλουν φωτογραφίες…

Μία έκθεση του Χρήστου Φιλιππίδη[11] περιγράφει τον μιντιακό μηχανισμό από-πολιτικοποίησης της εξέγερσης που ακολούθησε τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από την αστυνομία το 2008. Περιγράφει πώς η πόλη κατά την διάρκεια της εξέγερσης γινόταν αντιληπτή ως αστική ζούγκλα και πώς η ζούγκλα, άγρια και πρωτόγονη, είχε συσχετιστεί με το ανέφικτο της πολιτικής και άρα ήταν πέραν πάσης κατανόησης· κάτι που έπρεπε να κατασταλεί, να εκκαθαριστεί ή να εξουδετερωθεί. Αυτό είναι πολύ παρόμοιο με αυτό που συνέβαινε στο Λονδίνο εκείνες τις μέρες· ο φόβος ότι ο παραλογισμός της αστικής ζούγκλας θα έπαιρνε πλήρως τον έλεγχο σήμαινε ότι πολύς κόσμος έμεινε μέσα φοβισμένος. Ωστόσο, ο Φιλιππίδης συνεχίζει για να ανασκευάσει την βάση αυτών των υποθέσεων, ξεκινώντας από την ιδέα της ζούγκλας ως προ-πολιτική. Στο Hackney είδα μερικούς, χαρακτηριστικά μεσοαστούς με την φωτογραφική στο χέρι σε ένα «σαφάρι» μέσα στην ζούγκλα για να βγάλουν καμιά καλή φωτογραφία των «ζώων». Τα περισσότερα «ζώα» ήταν εξυπνότερα και είτε έκλεβαν τις φωτογραφικές που διαφορετικά θα τους ενοχοποιούσαν είτε απλά φρόντιζαν οι τουρίστες του σαφάρι να γνωρίζουν πότε έπρεπε να απομακρυνθούν. Προσωρινά άρθηκε ο συνήθης διαχωρισμός αυτής της περιοχής στην οποία τα μαύρα παιδιά παρενοχλούνται τακτικά από την αστυνομία και όπου η βία των συμμοριών έχει προκαλέσει πάρα πολλούς θανάτους ενώ οι λευκοί διεθνείς μπορούν να εκμεταλλεύονται τα χαμηλά ενοίκια παραμένοντας ωστόσο ανεπηρέαστοι από αυτές τις συνθήκες. Ο ένας έβλεπε τον άλλον. Και με τον έναν ή τον άλλον τρόπο έπρεπε να δείξεις με ποιανού το μέρος ήσουνα.

Όχι εγώ.

«Το γεγονός ότι οι εξεγερμένοι δεν έχουν πρόγραμμα είναι καθαυτό ένα γεγονός που χρήζει ερμηνείας: μας λέει πολλά για την ιδεολογικό-πολιτική, δυσχερή θέση μας και για το είδος της κοινωνίας που απαρτίζουμε, μια κοινωνία που δοξάζει την επιλογή αλλά στην οποία η μόνη διαθέσιμη εναλλακτική στην επιβεβλημένη δημοκρατική συναίνεση είναι ένα τυφλό ξέσπασμα.»

Žižek, 2011

Μια ασφυκτική συνθήκη. Και η εξέγερση ήταν λυτρωτική για μένα. Το ξέρω ότι θα υπάρξουν κάποιοι που θα το διαβάσουν αυτό και θα διαφωνήσουν μαζί μου και μερικοί που θα θυμώσουν. Θα θυμώσουν που έχω ο,τιδήποτε θετικό να πω για γεγονότα που περιλαμβάνουν την καταστροφή της περιουσίας κάποιων και τον θάνατο 5 ανθρώπων. Αλλά αυτό είναι η περιγραφή της δικής μου εμπειρίας εκείνων των ημερών, η υποκειμενική μου δήλωση, και καμία μεμονωμένη δήλωση δεν μπορεί να συλλάβει τι έγινε εκείνες τις ημέρες. Δεν υπήρχε μία ενοποιημένη ομάδα που δρούσε και επομένως καμία κοινωνική ομάδα δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνη για κάθε πράξη που διαπράχθηκε. Το να πει κανείς για τους εξεγερμένους ότι δεν είχαν πρόγραμμα –για την ακρίβεια το να τους ονομάσει κανείς «εξεγερμένους» σαν να ήταν μια συμπαγής ομάδα– αποτελεί μειονέκτημα αλλά αυτό που εννοεί ο Žižek για «τυφλό ξέσπασμα» ως την «μόνη διαθέσιμη εναλλακτική στην επιβεβλημένη δημοκρατική συναίνεση αποδίδει πιστά το λυτρωτικό συναίσθημα που είχα όταν βγήκα έξω: ήταν μια (αντί)δραση που δεν προέβαλλε αιτήματα και δεν ζητούσε διάλογο με ένα σύστημα που έτσι κι αλλιώς δεν θα άλλαζε. Ο Žižek μιλά για μια κοινωνία που δοξάζει την επιλογή αλλά, θα μπορούσε να προσθέσει κανείς, μια κοινωνία που απορεί με την δημοκρατική της «ανοιχτότητα», αρνούμενη κάθε ελάττωμα, καταπιέζοντας όποιον τολμάει να ασκήσει κριτική στο πλαίσιό της ή να αποκαλύψει τα βάσανά του μέσα στο υποτιθέμενα λογικό και ορθολογικό σύστημα που του επιβάλλεται. Μπορεί να διαδηλώσει κανείς ελεύθερα σε αυτήν την χώρα, αλλά μόνο στις ενδεδειγμένες περιοχές, στον ενδεδειγμένο χρόνο και με ειρηνικό τρόπο. Γιατί, με αυτόν τον τρόπο, η κυκλοφορία μπορεί να διοχετευτεί για να μην ενοχληθεί κανείς, η υγεία, η ασφάλεια και η δημόσια τάξη μπορεί να διατηρηθεί, το εμπόριο μπορεί να συνεχιστεί ανεμπόδιστο και η κοινωνία μπορεί εν γένει να συνεχίσει, αδαής και απαράλλαχτη από οποιαδήποτε διαδήλωση ή γεγονός. Τα όρια της νόμιμης δράσης φυλάσσονται πολύ καλά. Και όταν σπάσουν, θα υπάρξει δημόσια ηθική υστερία που θα οδηγήσει σε αυστηρή τιμωρία.

Πήρε το αφτί μου μια συζήτηση στο δρόμο μεταξύ ενός τύπου και ενός ιερέα δίπλα σε ένα φλεγόμενο αυτοκίνητο που πήγαινε κάπως έτσι: «Πιστεύεις ότι όταν εξεγέρθησαν οι σκλάβοι στην Αϊτή το έκαναν ειρηνικά;» Αυτό δεν σημαίνει ότι η εξέγερση είναι το ένα και μοναδικό πράγμα που μπορεί να αλλάξει τα πάντα· είναι όμως μερικές φορές το μόνο πράγμα που σηματοδοτεί μιαν άρνηση να επικοινωνήσουμε με τους όρους που μας επιβάλλονται. Παρόλο που η ανισότητα είναι ένα κραυγαλέο και αδιάψευστο γεγονός που απλά αυξάνεται, οι άνθρωποι αρνούνται να κάνουν οποιαδήποτε σύνδεση μεταξύ αυτού και της εξέγερσης. Αντιθέτως, υπήρξαν εκκλήσεις για αυστηρότερες ποινές, αυξημένη ασφάλεια· ο συγκάτοικός μου πρότεινε ακόμα και να βάλουμε μπάρες στα παράθυρα του πρώτου ορόφου. Με έκανε να θυμηθώ ένα κείμενο που γράφτηκε τις αμέσως επόμενες μέρες της εξέγερσης από ένα φίλο που είχε πρόσφατα μετακομίσει πίσω στην Βραζιλία:

«…γιατί αυτό που είναι ξεκάθαρο για τον κόσμο στον Βορρά όταν μιλούν για το Νότο είναι τόσο δύσκολο να γίνει κατανοητό όταν συμβαίνει στο «σπίτι»; Ρώτα οποιονδήποτε σχετικά καλά ενημερωμένο Βρετανό πολίτη για την βία στην Βραζιλία και είναι πολύ πιθανό να σου πει κάτι περί άνισης κατανομής πλούτου, απουσίας ευκαιριών ή ακόμα και για το πώς το εμπόριο ναρκωτικών φτάνει σε μέρη όπου το κράτος δεν έχει φτάσει ποτέ, πώς οι νέοι άνδρες θεωρούν το να οπλοφορούν ως τον μόνο τρόπο να κερδίσουν αξία και σεβασμό, πώς η αστυνομία κάνει την κατάσταση χειρότερη με το να θεωρείται ευρέως διεφθαρμένη και προκατειλημμένη και πώς το πολιτικό σύστημα αναπαράγει αυτήν την κατάσταση.»

Orangoquango, 2011[12]

Εντωμεταξύ, πίσω στο Λονδίνο, η αστυνομία περιπολεί στους δρόμους, ελικόπτερα περιφέρονται πάνω από την πόλη και οι γονείς στο Hackney λαμβάνουν επιστολές και γραπτά μηνύματα στο κινητό από το Δημοτικό Συμβούλιο προτρέποντας τους να κρατήσουν τα παιδιά τους υπό έλεγχο. Η αστυνομία συνέλεγε κάθε πλάνο από τα συστήματα κλειστού κυκλώματος τόσο του Δήμου όσο και των ιδιωτικών εταιριών ασφαλείας και τα αντιπαρέβαλε με πλάνα από τα κυρίαρχα ΜΜΕ και βίντεο από το youtube[13]. Μέσα από το οπτικοακουστικό υλικό, διερευνούν οποιονδήποτε συμμετείχε στα γεγονότα εκείνων των ημερών, προσπαθώντας να αποσπάσουν κάποιο στιγμιότυπο στο οποίο δεν καλύπτονταν τα χαρακτηριστικά τους για να τους αναγνωρίσουν. Χιλιάδες συνελήφθησαν. Οι καταδικαστικές αποφάσεις είναι χωρίς προηγούμενο από άποψη αυστηρότητας. Ο χώρος για συζήτηση έκλεισε ερμητικά. Όπως οι χιλιάδες που πήραν τους δρόμους, είτε συνελήφθησαν είτε όχι, εγώ λοιπόν λέω ότι δεν ήμουν «ποτέ εκεί», «δεν είδα τίποτα» και δεν θα μάθετε ποτέ το όνομα μου.
[1]Darkus Howe, μιλώντας για την εξέγερση στο Λονδίνο στο αναρχικό παζάρι βιβλίου στις 22 Οκτωβρίου του 2011.

[2]Slavoj Žižekhttp://www.lrb.co.uk/2011/08/19/slavoj-zizek/shoplifters-of-the-world-unite

[3]Βλ. για παράδειγμαMohammedAbbasκαιKateHoltonhttp://uk.reuters.com/arti-cle/2011/08/09/uk-britain-riot-contrast-idUK-TRE7785XQ20110809, GeorgeCiccariello-Maherhttp://www.counterpunch.org/2011/08/12/planet-of-slums-age-of-riots/, PaulGilroyγια την εξέγερση, Αύγουστος 2011, Tottenham, Βόρειο Λονδίνο, 16 Αυγούστου 2011 http://dreamofsafety.blogspot.gr/2011/08/, Συνέντευξη στο BBC με τον Darcus Howe για την οποία το BBC αναγκάστηκε να απολογηθεί για τις αιτιάσεις ότι ο Darcus Howe ήταν από τους εξεγερμένους http://www.youtube.com/watch?v=biJgILxGK0o&feature=youtu.be, και για μία σχετικά πλήρη λίστα με ρεπορτάζ και αναλύσεις βλ. https://www.google.gr/search?q=metam+ute+org+news+analysis+riot+round&channel=linkdoctor#hl=el&sa=X&ei=lSgmUPnsLuaT0QWKu4HYDQ&ved=0CE4QvwUoAQ&q=metamute+org+news+analysis+riot+round&spell=1&bav=on.2,or.r_gc.r_pw.r_qf.&fp=128ad4c9405986b4&biw=1280&bih=685

[4]George Ciccariello – Maher http://www.counterpunch.org/2011/08/12/planet-of-slums-age-of-riots/

[5]Βλ. για παράδειγμα http://www.minorityperspective.co.uk/, http://www.obv.org.uk/news-blogs/demetre-fraser-outrage-new-death-police-custody

[6] Σημείωση μεταφραστή: underclass

[7]http://www.youtube.com/watch?v=Zmo8DG1gno4&feature=youtu.be

[8] Σημείωση μεταφραστή: status updates

[9] Αυτή ήταν η ορολογία που χρησιμοποιήθηκε από τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Ο DavidCameronείχε δηλώσει: «Αυτό είναι εγκληματικότητα, απλά και καθαρά, και πρέπει να αντιμετωπιστεί και να ηττηθεί». http://www.telegraph.co.uk/news/uknews/crime/8691034/London-riots-Prime-Ministers-statement-in-full.html. Αυτή εξέγερση δεν είχε να κάνει με κυβερνητικές περικοπές: κατευθύνθηκαν προς εμπορικά καταστήματα, όχι προς το κοινοβούλιο. Και αυτή η εξέγερση δεν είχε να κάνει με την φτώχεια: αυτό προσβάλει τους εκατομμύρια άλλους ανθρώπους που, παρά τις δυσκολίες, δεν θα τους πέρναγε καν από το μυαλό να βλάψουν τους άλλους με αυτόν τον τρόπο. Όχι, αυτό είχε να κάνει με τη συμπεριφορά.»,DavidCameron. Η συνήθης ιστορία που μεταδιδόταν εκείνες τις ημέρες ήταν ότι στην μικρή πορεία διαμαρτυρίας για τον θάνατο του MarkDuggans παρεισέφρησαν και πήραν τον έλεγχο οι πλιατσικολόγοι και οι εγκληματίες οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση.

[10]Zygmunt Bauman, http://www.social-europe.eu/2011/08/the-london-riots-on-con-sumerism-coming-home-to-roost/

[11]Filippidis C., (2011) The Polis-jungle, magical densities and the survival guide of the enemy within. In Dalakoglou, D. and Vradis, A. (Ed.) Revolt and Crisis in Greece. Athens and Baltimore: AK Press

[12]Orangoquangohttp://orangoquango.wordpress.com/2011/08/10/the-other-side-of-%E2%80%98we%E2%80%99re-all-in-it-together%E2%80%99/

[13]Του συγκατοίκου μου του κλέψανε την φωτογραφική στην διάρκεια των ταραχών. Το κατήγγειλε προκειμένου να μπορέσει να διεκδικήσει τα χρήματα της ασφάλειας, και από τότε του τηλεφωνεί η αστυνομία κάθε εβδομάδα για να τον ενημερώσει για την πρόοδο που κάνουν στην συλλογή οπτικού υλικού από τις κάμερες κλειστού κυκλώματος και την παρακολούθηση των ιχνών όλων στην διάρκεια των ταραχών.

This article is also available in:

Translate this in your language

Like this Article? Share it!

Leave A Response