Sunday 17th November 2019
x-pressed | an open journal
October 28, 2012
October 28, 2012

«Πληβείοι» στο Λονδίνο

Source: Epoxi  Category: Protest
This article is also available in: enes
«Πληβείοι» στο Λονδίνο

Ο Άντριου Μί­τσελ ή­ταν, έως τις 4 Σε­πτέμ­βρη, μέ­λος της κυ­βέρ­νη­σης, του πιο τα­ξι­κού Cabinet που έ­χει δει η Βρε­τα­νία α­πό τις αρ­χές της δε­κα­ε­τίας του ’90. Ο υ­πουρ­γός για τη Διε­θνή Ανά­πτυ­ξη, πέ­ρα­σε με το πο­δή­λα­τό του μπρο­στά α­πό α­στυ­νο­μι­κούς-φύ­λα­κες του υ­πουρ­γείου, στους ο­ποίους, με­τά την ευ­γε­νι­κή α­παί­τη­ση να ε­λέγ­ξουν τα στοι­χεία του, κραύ­γα­σε α­νάρ­μο­στα και πολ­λα­πλά την «F word» δί­πλα στον ε­πι­θε­τι­κό προσ­διο­ρι­σμό «πλη­βείοι».

Η συ­γκυ­ρία υ­πο­δαύ­λι­σε την ορ­γή πολ­λών, στη δια­δή­λω­ση του Σαβ­βά­του 20 Οκτώ­βρη, στο κε­ντρι­κό Λον­δί­νο, ε­νά­ντια στα και­νού­ρια μέ­τρα λι­τό­τη­τας που α­να­κοί­νω­σε ο Τζορτζ Όσμπορν, ο βρε­τα­νός Κα­γκε­λά­ριος (ο ε­πί­ση­μος ό­ρος, ει­ρω­νι­κά δη­λω­τι­κός στη συγ­χρο­νία, για τον υ­πουρ­γό Οι­κο­νο­μι­κών της χώ­ρας). Στη δια­δή­λω­ση συμ­με­τεί­χαν ερ­γα­ζό­με­νοι α­πό ό­λη τη χώ­ρα, ε­νώ κι­νη­το­ποιή­σεις έ­λα­βαν μέ­ρος και στο Μπέλ­φα­στ, πρω­τεύου­σα της Β. Ιρλαν­δίας.

«Εί­μα­στε ό­λοι μα­ζί»

Τη μα­ζι­κή πο­ρεία ορ­γά­νω­σε η TUC (Trades Unions Congress, το α­ντί­στοι­χο της ΓΣΕΕ), η συ­νο­μο­σπον­δία ερ­γα­σίας της Βρε­τα­νίας, που α­ριθ­μεί πά­νω α­πό 6,5 ε­κα­τομ­μύ­ρια μέ­λη. Η ια­χή «We are the plebs» (=Εί­μα­στε οι πλη­βείοι) α­κού­στη­κε α­πό πολ­λά θυ­μω­μέ­να στό­μα­τα. Το σύν­θη­μα εί­ναι μία α­πό τις πολ­λές, ση­μειο­λο­γι­κά εν­δια­φέ­ρου­σες, εκ­φρά­σεις δια­μαρ­τυ­ρίας που πη­γά­ζουν α­πό μια κοι­νή αί­σθη­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων ό­τι οι πο­λι­τι­κές λι­τό­τη­τας συ­νη­χούν με μια με­θο­δευ­μέ­νη α­πα­ξίω­ση της ερ­γα­τι­κής τά­ξης που ε­πι­χει­ρεί η συ­γκυ­βέρ­νη­ση Τό­ρις – Φι­λε­λεύ­θε­ρων Δη­μο­κρα­τών. Ένα άλ­λο δη­μο­φι­λές σύν­θη­μα κα­τα­κε­ραυ­νώ­νει ει­ρω­νι­κά την ε­πί­ση­μη ρη­το­ρι­κή της κυ­βέρ­νη­σης «Εί­μα­στε ό­λοι μα­ζί», α­πέ­να­ντι στην κρί­ση. Ένα α­πό τα πιο κε­φά­τα μπλοκ στη δια­δή­λω­ση συ­να­παρ­τί­ζε­το α­πό τους «PIIGS», μια πρω­το­βου­λία με­τα­να­στών α­πό την Ιτα­λία, Ελλά­δα, Πορ­το­γα­λία, Ισπα­νία και Ιρλαν­δία, που ε­πί­σης σάρ­κα­σαν τη ρα­τσί­ζου­σα ρη­το­ρεία για την πλητ­τό­με­νη α­πό την πιο βα­θιά κρί­ση, πε­ρι­φε­ρεια­κή Ευ­ρώ­πη. Μπρο­στά α­πό τα τύ­μπα­να των PIIGS πο­ρευό­ταν το μπλοκ του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ Λον­δί­νου, και πιο πί­σω, σε υ­πο­δειγ­μα­τι­κή νη­φα­λιό­τη­τα αλ­λά πλή­ρη «κου­κου­λο­φό­ρι­κη» ε­ξάρ­τυ­ση, το black block. (Η σύ­μπτω­ση έ­κα­νε πολ­λούς Έλλη­νες να σχο­λιά­σουν γε­λώ­ντας «πού εί­ναι ο Δέν­διας;»).

Τα συν­δι­κά­τα των βρε­τα­νών ερ­γα­ζο­μέ­νων, με κο­ρυ­φαία και πιο πο­λυ­πλη­θή την Unison των δη­μό­σιων υ­παλ­λή­λων, και το Unite (α­ρι­στε­ρών α­πο­χρώ­σεων) των ερ­γα­ζο­μέ­νων στον ι­διω­τι­κό το­μέα, κα­θο­δή­γη­σαν την πο­ρεία σε ό­λη της την διάρ­κεια. Η TUC έ­χει ξα­να­βρεί, με­τά τη μου­δια­σμέ­νη πε­ρίο­δο των Εργα­τι­κών, με τους ο­ποίους δια­τη­ρεί α­κό­μη α­γα­στές σχέ­σεις, την κι­νη­μα­τι­κή κε­κτη­μέ­νη του πα­ρελ­θό­ντος, και η πα­νη­λι­κια­κή προ­σέ­λευ­ση στη δια­δή­λω­ση μαρ­τυ­ρά πως οι πα­λιοί δεν ξε­χνούν τις συ­γκρού­σεις για το Poll Tax[1] κι οι νέ­οι έ­χουν νω­πή την ε­μπει­ρία α­πό τις φοι­τη­τι­κές δια­δη­λώ­σεις τον χει­μώ­να του 2010. Η συρ­ρί­κνω­ση των α­ριθ­μών των με­λών της TUC στο μι­σό μέ­σα σε 20 χρό­νια φαί­νε­ται να α­να­στρέ­φε­ται, λό­γω των ε­ξε­λί­ξεω­ν: η συ­νο­μο­σπον­δία υ­πο­λό­γι­σε πως 150.000 άν­θρω­ποι α­ντα­πο­κρί­θη­καν στο κά­λε­σμά του για πο­ρεία δια­μαρ­τυ­ρίας (αν και 250.000 ή­ταν ο α­ριθ­μός των δια­δη­λω­τών στην α­ντί­στοι­χη πο­ρεία τον Μάρ­τη του 2012). Η πρό­ε­δρος της TUC Φράν­σις Ο Γκρέι­ντι, α­να­νεώ­νει με την πα­ρου­σία της τη συ­ζή­τη­ση για την α­νά­γκη συ­νε­χούς α­γώ­να, ώ­στε οι κα­τα­κτή­σεις γε­νεών να μην ι­σο­πε­δω­θούν α­πό τον ε­πι­θε­τι­κό φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό της συ­γκυ­βέρ­νη­σης.

Προ­κα­τα­βο­λι­κή α­πο­δο­κι­μα­σία για τον Εντ Μί­λι­μπα­ντ

Η πα­ρου­σία της α­στυ­νο­μίας ή­ταν δια­κρι­τι­κή κα­θό­λη τη διάρ­κεια της τε­ρά­στιας (2,5 χι­λιό­με­τρα) και πο­λύω­ρης πο­ρείας που ξε­κί­νη­σε α­πό το Embankment για να κα­τα­λή­ξει στο Hyde Park, περ­νώ­ντας φυ­σι­κά μπρο­στά α­πό το κτί­ριο του Κοι­νο­βου­λίου, και την ο­δό Pall Mall, ό­που βρί­σκο­νται τα πε­ρισ­σό­τε­ρα υ­πουρ­γεία (πα­ρά­δρο­μός της εί­ναι η Ντά­ου­νι­γκ Στρι­τ, στο ύ­ψος της ο­ποίας πολ­λοί δια­δη­λω­τές ύ­ψω­σαν τη φω­νή τους).

Η πο­ρεία διήρ­κε­σε ώ­ρες και κα­τέ­λη­ξε σε έ­να κα­τά­με­στο Hyde Park (το με­γα­λύ­τε­ρο πάρ­κο στο κέ­ντρο της πό­λης), ό­που δε­κά­δες προ­σκε­κλη­μέ­νοι ο­μι­λη­τές συ­μπα­ρα­τάχ­θη­καν με τις α­παι­τή­σεις των ερ­γα­ζο­μέ­νων για την προ­στα­σία του βρε­τα­νι­κού Εθνι­κού Συ­στή­μα­τος Υγείας α­πό την ι­διω­τι­κο­ποίη­ση και τις α­πο­λύ­σεις νο­σο­κό­μων, για την α­να­τρο­πή της α­κραία ε­λα­στι­κο­ποιη­μέ­νης ερ­γα­σίας, για τον ε­πα­να­προσ­διο­ρι­σμό των προ­τε­ραιο­τή­των στα κρα­τι­κά έ­ξο­δα (α­ντι­πο­λε­μι­κά συν­θή­μα­τα κυ­ριάρ­χη­σαν στη δια­δή­λω­ση) και για την ε­πα­να­σύ­στα­ση πλευ­ρών του κοι­νω­νι­κού κρά­τους (ε­πι­δό­μα­τα σε μη­τέ­ρες) που η πα­ρού­σα κυ­βέρ­νη­ση δια­λύει. Ανά­με­σα στους ο­μι­λη­τές ή­ταν κι ο Εντ Μί­λι­μπα­ντ, η­γέ­της των Εργα­τι­κών. Θα δού­με πώς και πό­σο εν­νο­εί αυ­τά που εί­πε για την προ­στα­σία του κό­σμου της ερ­γα­σίας, αν γί­νει πο­τέ πρω­θυ­πουρ­γός –αλ­λά αμ­φι­βάλ­λου­με προ­κα­τα­βο­λι­κά. Όταν ε­ξάλ­λου α­να­κοί­νω­σε, στη μέ­ση της ο­μι­λίας του, πως πε­ρι­κο­πές θα γί­νουν και ε­πί Εργα­τι­κών, το πλή­θος τον α­πο­δο­κί­μα­σε μα­ζι­κά.

 

[1] Ταραχές που ξέσπασαν σε βρετανικές πόλεις, η μεγαλύτερη από τις οποίες συνέβη στο κεντρικό Λονδίνο το Σάββατο 31 Μαρτίου 1990, εναντίον του κεφαλικού φόρου που θέσπισε η συντηρητική κυβέρνηση της Μάργκαρετ Θάτσερ

This article is also available in:

Translate this in your language

Like this Article? Share it!

Leave A Response