Tuesday 23rd July 2019
x-pressed | an open journal
May 20, 2014
May 20, 2014

Σημειώματα από το περιθώριο – «Κανείς δεν μας ακούει»: Εξέγερση μεταναστών στη Βρετανία

Author: Matt Carr Translator: Anna Papoutsi
Source: Ceasefire  Category: Borders
This article is also available in: enes
Σημειώματα από το περιθώριο – «Κανείς δεν μας ακούει»: Εξέγερση μεταναστών στη Βρετανία

Αεροφωτογραφία από την διαμαρτυρία το 2006 στο κέντρο κράτησης μεταναστών του Harmondsworth. (AFP/Getty Images).

Αυτό το μήνα, τα «κέντρα κράτησης» μεταναστών στη Βρετανία συγκλονίστηκαν από μία από τις μεγαλύτερες μέχρι σήμερα διαδηλώσεις, μια ακόμα συνέπεια  του κλίματος μίσους, φόβου και ρατσισμού τόσο βαθιά ενσωματωμένου  στην άθλια «συζήτηση» που διεξάγεται σήμερα στη Βρετανία σχετικά με τη μετανάστευση, υποστηρίζει ο Matt Carr σε πρόσφατη στήλη του.

Την Παρασκευή 2 Μαΐου, 150 κρατούμενοι στο κέντρο απομάκρυνσης Harmondsworth προχώρησαν σε απεργία πείνας. Η εταιρεία ιδιωτικής ασφάλειας GEO που διαχειρίζεται το Harmondsworth αντέδρασε άμεσα με καταστολή, διαλύοντας συναθροίσεις και κλείνοντας τους πρωτεργάτες σε απομόνωση, σε μια προσπάθεια να τους συντρίψει.

Μέχρι την επόμενη εβδομάδα η απεργία είχε εξαπλωθεί σε τέσσερις πτέρυγες – περισσότερο από το μισό του κέντρου, όπου οι κρατούμενοι παρουσίασαν στις αρχές μια λίστα 8 σημείων που ζητούσαν να επιλυθούν. Σ’ αυτά περιλαμβάνονταν ο τερματισμός της «Fast Track» διεκπεραίωσης των αιτήσεων ασύλου, που κρατά τους μετανάστες φυλακισμένους όσο οι υποθέσεις τους είναι σε ακρόαση, η απουσία νομικής βοήθειας στην προετοιμασία των υποθέσεών τους, η βελτίωση των συνθηκών υγείας και της ποιότητας της τροφής.
Οι διαμαρτυρίες απλώθηκαν και σε άλλα κέντρα κράτησης και απομάκρυνσης στο Colnbrook, Brook House και Campsfield, όπου 50 άνθρωποι κατέβηκαν σε απεργία πείνας, μέχρις ότου η απεργία ανακλήθηκε την Παρασκευή 16. Οι αιτίες των διαμαρτυριών αυτών δεν είναι δύσκολο να τις κατανοήσει κανείς. Πέρυσι, μια έκθεση της Επιθεώρησης των Φυλακών της Αυτής Μεγαλειότητας για το κέντρο απομάκρυνσης Yarl’s Wood έφερε στο φως τα εξής:

«Οι συνθήκες κράτησης στο Yarl’s Wood το καθιστούν ένα μέρος θλιβερό. Στην καλύτερη περίπτωση, αντιπροσωπεύει την αποτυχία των ελπίδων και των φιλοδοξιών, στη χειρότερη, είναι ένα μέρος όπου κάποιοι κρατούμενοι ατενίζουν το μέλλον με πραγματικό φόβο και ανησυχία. Κανένας από τους κρατούμενους στο Yarl’s Wood δεν βρισκόταν εκεί, είτε επειδή είχαν κατηγορηθεί για κάποιο αδίκημα ή είχαν τεθεί υπό κράτηση μέσω της κανονικής δικαστικής οδού. Πολλοί πιθανόν να βίωσαν τη θυματοποίηση πριν συλληφθούν, από τους λαθρεμπόρους , για παράδειγμα, ή από βάναυσες συμπεριφορές».
Παρόμοιες παρατηρήσεις μπορούν να γίνουν για πολλά από τα κέντρα κράτησης μεταναστών στη Βρετανία. Σύμφωνα με το Υπουργείο Εσωτερικών, «η κράτηση χρησιμοποιείται ως έσχατη λύση. Η ευημερία των κρατουμένων είναι εξαιρετικά σημαντική και έχουμε δεσμευτεί να αντιμετωπίσουμε όλους εκείνους που έχουμε υπό την φροντίδα μας με αξιοπρέπεια και σεβασμό». Σχεδόν κάθε έκθεση και κάθε μαρτυρία από πρώτο χέρι για το τι συμβαίνει στα κέντρα κράτησης της Βρετανίας διαψεύδει αυτούς τους ισχυρισμούς. Αυτό που περιγράφουν είναι ένα μοτίβο θεσμοθετημένης σκληρότητας και αδιαφορίας, έντονης ψυχολογικής και μερικές φορές σωματικής βίας πάνω σε άνδρες, γυναίκες – και παιδιά – τους οποίους το κράτος έχει κηρύξει «παράνομους» ή χωρίς δικαίωμα παραμονής στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Αντί για έσχατη λύση, η κράτηση έχει γίνει ο ακρογωνιαίος λίθος της αντίδρασης του Βρετανικού κράτους στην «παράνομη μετανάστευση», όπως συμβαίνει και σε όλο τον δυτικό κόσμο. Προς το παρόν, 3.000 μετανάστες κατά μέσον όρο είναι πιθανό να κρατούνται στο Ηνωμένο Βασίλειο σε οποιαδήποτε δεδομένη μέρα. Πέρυσι, 30.000 άνθρωποι πέρασαν από τα κέντρα απομάκρυνσης μεταναστών της Βρετανίας – δεκαπλάσιοι σε σύγκριση με τις αρχές του 1990, σύμφωνα με το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Κράτησης. Η κράτηση μεταναστών εμφανίστηκε από το Υπουργείο Εσωτερικών ως ένα μέτρο που θα εμποδίζει τους μετανάστες και τους αιτούντες άσυλο να «διαφεύγουν» και/ή θα διευκολύνει την απομάκρυνσή τους. Έχει γίνει, έτσι, άλλο ένα συστατικό σε μια μη αναγνωρισμένη αρχή «αποτροπής», η οποία στοχεύει στο να καταστήσει τις συνθήκες για τους μετανάστες στο Ηνωμένο Βασίλειο όσο το δυνατόν πιο σκληρές, προκειμένου να λειτουργήσει αποτρεπτικά.

Διαδοχικές κυβερνήσεις έχουν ακολουθήσει την πολιτική αυτή στην πράξη, χωρίς να την αναγνωρίζουν ρητά, και την έχουν εμφανίσει σαν άλλη μια ένδειξη της αποφασιστικότητάς τους να «προστατεύσουν τα σύνορά μας», μετατρέποντάς την ταυτόχρονα σε πηγή κέρδους για τις ιδιωτικές επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών ασφαλείας που διαχειρίζονται τα κέντρα κράτησης του Ηνωμένου Βασιλείου – μια εξέλιξη που καθιστά ευκολότερη την απόκρυψη και την αποσιώπηση του τι συμβαίνει στο εσωτερικό τους.

Την περασμένη βδομάδα, η Υβέτ Κούπερ του Εργατικού Κόμματος κατήγγειλε το γεγονός ότι μια έκθεση που διέρρευσε περιείχε ενδείξεις ότι η ιδιωτική εταιρεία ασφαλείας Serco δεν διερεύνησε επαρκώς τους «συγκλονιστικούς ισχυρισμούς για την αθλιότητα», όπως είπε, της σεξουαλικής κακοποίησης μιας κρατούμενης από έναν φύλακα στο Yarl’s Wood. Αλλά ήταν η κυβέρνηση των Εργατικών που δημιούργησε το Yarl’s Wood το 2001, και επίσης η κυβέρνηση των Εργατικών που το παραχώρησε στην G4S και, στη συνέχεια, στη Serco το 2007, παρά τις συνεχιζόμενες καταγγελίες για τις κακές συνθήκες υγείας, τη σεξουαλική κακοποίηση των κρατουμένων, καθώς και την άσκηση σωματικής βίας, ακόμη και σε παιδιά.

Είναι απαράδεκτο να διεκδικούν τώρα οι Εργατικοί το ηθικό πλεονέκτημα. Και ανεξάρτητα από τις ειδικές συνθήκες σε επιμέρους κέντρα, είναι ηθικά απεχθές, ούτως ή άλλως, να κρατούνται άνδρες, γυναίκες και παιδιά για μήνες και, σε ορισμένες περιπτώσεις, για χρόνια, επειδή είναι μετανάστες ή επειδή «δεν κατάφεραν» να πάρουν άσυλο. Τον Φεβρουάριο του 2010, τα στοιχεία του Υπουργείου Εσωτερικών αποκάλυψαν ότι 225 αιτούντες άσυλο είχαν μείνει υπό κράτηση πάνω από ένα χρόνο και άλλοι 45 είχαν κρατηθεί για περισσότερο από δύο χρόνια.
Αξίζει να θυμηθούμε ότι το ουσιαστικό «έγκλημα» που διέπραξαν αυτοί οι κρατούμενοι ήταν απλά να μπουν στη χώρα «χωρίς άδεια», – και, επίσης, ότι το Βρετανικό ποινικό δίκαιο έχει αυστηρές διατάξεις για τις ποινές και χρονικά όρια προφυλάκισης ανάλογα με τα εγκλήματα. Ωστόσο, το Ηνωμένο Βασίλειο δεν έχει συγκεκριμένη προθεσμία για την κράτηση μεταναστών, πράγμα που σημαίνει ότι ο χρόνος κράτησής τους βρίσκεται στη διακριτική ευχέρεια του κράτους και μπορεί να συνεχίζεται για όσο χρονικό διάστημα κρίνει αναγκαίο το κράτος, χωρίς να υπάρχει ανάγκη για περαιτέρω αιτιολόγηση.

Τέτοιες διαδικασίες, ιστορικά, αποτελούν την ουσία της τυραννίας. Αλλά τέτοιο κατήφορο έχει πάρει το Ηνωμένο Βασίλειο – και μεγάλο μέρος του δυτικού κόσμου –στον ανηλεή «πόλεμο» κατά της «παράνομης μετανάστευσης». Ακόμα και με τους δικούς τους όρους η πρακτική της κράτησης ήταν μια καταστροφή. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι σταματά τη ροή μεταναστών – ή τη διαφυγή. Η κράτηση στοιχίζει ακριβά, σε σύγκριση με το να επιτραπεί στους μετανάστες, των οποίων η άδεια παραμονής ή η αίτηση χορήγησης ασύλου είναι υπό διερεύνηση, να παραμείνουν στη χώρα. Το 2006, μια μελέτη της Ύπατης Αρμοστείας για την πολιτική της κράτησης σε διάφορες χώρες έδειξε ότι το 90 τοις εκατό των μεταναστών που αφέθηκαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους τήρησαν τους όρους αυτούς και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η κράτηση ήταν «ένα εξαιρετικά βάρβαρο εργαλείο για την αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης».

Η εξάρτηση διαδοχικών κυβερνήσεων του Ηνωμένου Βασιλείου από αυτό το «βάρβαρο εργαλείο» είναι ακόμη μία συνέπεια του κλίματος μίσους, φόβου, ρατσισμού και της επίσημης θυματοποίησης των «παράνομων μεταναστών», που έχει ενσωματωθεί βαθιά στην ελεεινή «συζήτηση» που διεξάγεται στη Βρετανία για τη μετανάστευση. Και δεν είναι οι πολιτικοί της Βρετανίας οι μοναδικοί υπεύθυνοι γι ‘αυτό. Πάρα πολλοί άνθρωποι είναι είτε αδιάφοροι για την πρακτική της κράτησης ή παίρνουν κάποιο είδος έμμεσης ικανοποίησης από τη σκέψη ότι οι ανεπιθύμητοι που παραβιάζουν τα σύνορά «μας» υφίστανται την κατάλληλη τιμωρία – ανεξάρτητα από το αν οι παρείσακτοι αυτοί συχνά έρχονται εδώ ακριβώς εξαιτίας της φήμης του Ηνωμένου Βασιλείου ως προασπιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της προσωπικής ελευθερίας.

Στην πραγματικότητα, οι πολιτικοί, τα μέσα ενημέρωσης και το κοινό είναι όλοι συνένοχοι στην άθλια πολιτική που κατασκεύασε το Harmondsworth, το Yarl’s Wood και το Campsfield και η οποία επέτρεψε στις Serco, Geo, G4S και τους ομοίους τους να γεμίζουν τα ταμεία τους σε βάρος των «αναλώσιμων» και απελάσιμων ανθρώπων που βρίσκονται στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτό το μήνα εκατοντάδες άνδρες και γυναίκες αντιστάθηκαν στην πολιτική που τους θέλει αόρατους και στην απόπειρα να τους αποστερήσουν τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά τους, αντιμετωπίζοντας τη συνολική αδιαφορία των βρετανικών μέσων ενημέρωσης. Και ο αγώνας τους θα πρέπει να μας κινητοποιήσει, ώστε όχι μόνο να τους στηρίξουμε, αλλά και να κλείσουμε αυτούς τους απάνθρωπους χώρους μια για πάντα και να εξαλείψουμε τις φαρμακερές πολιτικές που επιτρέπουν την κράτηση.

This article is also available in:

Translate this in your language

Like this Article? Share it!

Leave A Response