Thursday 19th September 2019
x-pressed | an open journal
July 22, 2013
July 22, 2013

Σιωπηλή λεηλασία

Author: Gustavo Duch Translator: Eleni Nicolaou
Source: El Periodico  Category: On the crisis
This article is also available in: enes

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μας πληροφορούν για πολλά από όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, πράγμα σημαντικό αν σκεφτεί κανείς ότι η χώρα αποτελεί εργαστήριο πειραματισμού για πολιτικές διάσωσης παραπάνω από ανησυχητικές. Γνωρίζουμε ότι από την αρχή της κρίσης, κάθε εργαζόμενος(η) στην Ελλάδα έχει χάσει, κατά μέσο όρο, το 40% του μισθού του, ενώ η αύξηση της τιμής βασικών προϊόντων, όπως το γάλα, και η αύξηση των φόρων οδηγεί τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς σε αδιέξοδο. Όπως και στην χώρα μας, τα ποσοστά ανεργίας αυξάνονται, οι επιδοτήσεις εξαφανίζονται, βασικές υπηρεσίες όπως η υγειονομική περίθαλψη κόβονται και οι πολιτικές για τα εργασιακά μάς μετατρέπουν σε χώρες χαμηλού κόστους. Υπάρχει όμως και μια άλλη πραγματικότητα λιγότερο γνωστή –ή καλύτερα αποσιωπημένη– γύρω απ’ αυτά τα πειράματα διάσωσης, την οποία πρέπει να γνωρίζουμε και να εξετάσουμε επειδή τα αποτελέσματα παρόμοιων πειραμάτων στο ισπανικό κράτος γίνονται ολοένα και πιο ορατά.

Αναφέρομαι σε ακόμη μια απαίτηση της τρόικας για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους: την πώληση ή την χωρίς περιορισμούς εκμετάλλευση του συνόλου των φυσικών πόρων. Στην Ελλάδα, οι μηχανισμοί που χρησιμοποιούνται περιλαμβάνουν την τροποποίηση των νομικών διατάξεων που «θα έφραζαν το δρόμο στην υπερεκμετάλλευση των φυσικών πόρων, καλώς ή κακώς», όπως λέει η Roxanne Mitralias, ακτιβίστρια στον οικολογικό και αγροτικό χώρο. Οι νέες ρυθμίσεις έρχονται σε αντίθεση με το Σύνταγμα που απαγορεύει την εκμετάλλευση των παράκτιων και δασικών περιοχών από ιδιώτες, λέει η Roxanne. Για παράδειγμα, στα τέλη Ιανουαρίου του 2013, η λίμνη της Κασσιόπης στην Κέρκυρα πουλήθηκε στην NCH Capital και από την άνοιξη του 2012 επιτρέπεται η παραχώρηση ακτών για 50 χρόνια, με πιθανότατη εξέλιξη ένα κύμα ιδιωτικοποιήσεων και κατάληξη την ανέγερση τουριστικών συγκροτημάτων, χωρίς κανένα σεβασμό στο περιβάλλον, αποκλειστικά για πλούσιους πελάτες.

Εξάλλου, η εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου χαράζει τον ελληνικό χάρτη με αμφιλεγόμενα σημάδια. Γίνεται λόγος για κοιτάσματα πετρελαίου στη θάλασσα που, αν βρεθούν, θα αποφέρουν κέρδη μόνο στις εταιρείες που θα τα εκμεταλλευτούν. Στα βόρεια της χώρας, στις Σκουριές, για περισσότερο από ένα χρόνο υπάρχει ένα μεγάλο κοινωνικό κίνημα –με συνεχείς επιθέσεις από τις δυνάμεις καταστολής– για την υπεράσπιση των δασών, ενάντια σε δύο εταιρείες εξόρυξης χρυσού, μια ελληνική και μια καναδική. Ένας μακρύς κατάλογος, λοιπόν, που πανομοιότυπα συναντάμε και στη χώρα μας, όπου επαναλαμβάνονται οι ίδιες χίμαιρες: πετρέλαιο στα Κανάρια, ανοικτά ορυχεία για εξόρυξη χρυσού στη Γαλικία, ουράνιο στην Καταλονία ή εξόρυξη πετρελαίου και φυσικού αερίου με ανατινάξεις βράχων στα βόρεια της χερσονήσου. Όπως και στην Ελλάδα, πρέπει να καταγγείλουμε τους δύο νόμους που δίνουν τη δυνατότητα στην κυβέρνηση να προσφέρει τη χώρα σε ασημένια πιατέλα, επιτρέποντας τη λεηλασία κοινών αγαθών.

Από τη μία, έχουμε τον νόμο για την προστασία και την αειφόρο χρήση των ακτών, που αντικαθιστά το νόμο του 1988 για τις ακτές και παραβιάζει βασικές συνταγματικές αρχές. Αν εφαρμοστεί αυτός ο νόμος, η δημόσια περιουσία θα περάσει στα χέρια ιδιωτών επενδυτών, υψηλής αξίας περιοχές, όπως υγρότοποι ή θαλάσσιες εκβολές ποταμών, θα μείνουν απροστάτευτες και οι παραλίες –που ανήκουν στη θάλασσα– θα δοθούν για έργα αστικοποίησης. Απ’ την άλλη, είναι ο νόμος για τον εξορθολογισμό και τη βιωσιμότητα της τοπικής διοίκησης, ο νόμος Montoro, που, με τον ψευδεπίγραφο στόχο μιας υποτιθέμενης αποτελεσματικότητας, επιδιώκει τη διάλυση των συστημάτων αυτοδιοίκησης των μικρών πόλεων και χωριών, για να μπορέσει να πουλήσει τα βουνά και τη δημόσια γη, που αυτές οι κοινότητες ή τα συνοικιακά συμβούλια διαχειρίζονται συλλογικά εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Άλλος ένας νόμος που παραβλέπει ότι πρόκειται για δημόσια περιουσία η οποία, σύμφωνα με το Σύνταγμα, είναι μη-απαλλοτριώσιμη και αναφαίρετη.

Μπορούμε να επιτρέψουμε την πώληση της φύσης για χάρη της διάσωσης των τραπεζών ή του κέρδους μιας χούφτας επενδυτών; Αν σκεφτούμε τον πλανήτη, σαν ένα σύστημα του οποίου είμαστε μέρος, με τα δάση και τα εδάφη για πνεύμονες και τα βουνά και τα ποτάμια για αρτηρίες, όπου συμβιώνουμε με μια φανταστική ποικιλία έμβιων όντων και το οποίο είναι η μόνη εγγύηση για τη ζωή των απογόνων μας, το να μπαίνει το ιδιωτικό συμφέρον πάνω από το δημόσιο είναι εξαιρετικά κοντόφθαλμο. Πρόκειται για μια επίθεση που μπορεί στους ηγέτες μας να φαίνεται μικρή, με όλα όσα συμβαίνουν κανείς δεν θα νοιαστεί αν πουληθούν ή καούν κάποια δάση και κάποιες παραλίες, πιστεύουν όσοι είναι υπεύθυνοι γι’ αυτή τη σιωπηλή λεηλασία. Αλλά κι’ αυτή η ματιά είναι ξεπερασμένη. Η κοινωνία έχει συνειδητοποιήσει τη σημασία ακόμη και του ταπεινότερου δένδρου, όπως είδαμε στην πλατεία Ταξίμ, στην Κωνσταντινούπολη, ή σε χιλιάδες άλλα μέρη.

Η γη δεν πουλιέται. Την φροντίζουμε και την υπερασπιζόμαστε.

This article is also available in:

Translate this in your language

Like this Article? Share it!

Leave A Response