Wednesday 21st August 2019
x-pressed | an open journal
October 28, 2012
October 28, 2012

Άνεργοι – Ούτε σπουδάζουν, ούτε εργάζονται. Με τι ασχολούνται οι νέοι (και τι σκέφτονται);

Author: Natalia Faria Translator: Yannis Christodoulou
Source: Noticias PT  Categories: Dialogues, On the crisis
This article is also available in: enesfrpt-pt
Άνεργοι – Ούτε σπουδάζουν, ούτε εργάζονται. Με τι ασχολούνται οι νέοι (και τι σκέφτονται);

Photos by ADELAIDE CAREIRO

Αυτή την εβδομάδα δημοσιεύτηκε από έναν οργανισμό της ΕΕ μια μελέτη στην οποία υπολογίζεται ότι περίπου 14 εκατομμύρια νέοι Ευρωπαίοι μεταξύ 15 και 29 ετών βρίσκονται εκτός του εκπαιδευτικού συστήματος και χωρίς θέση στη διεθνή αγορά εργασίας. Στην Πορτογαλία, ο αριθμός αυτός υπολογίζεται γύρω στις 260.000, αριθμός που αποτελεί ιστορικό ρεκόρ και που μάλιστα παρουσιάζει ανοδικές τάσεις εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και της διάβρωσης των εργασιακών. Μια χαμένη γενιά λοιπόν; Πάντως κάποιοι δεν λένε να το βάλουν κάτω.

Ο Mário δεν μπορεί να έχει πρόσβαση στα εκπαιδευτικά προγράμματα της Πρόνοιας επειδή έχει ένα πτυχίο.

«Για 6 χρόνια η καθημερινότητά μου συνίστατο στα εξής: ξύπνημα από τις 7 το πρωί, δουλειά μέχρι τις 8 το απόγευμα, επιστροφή στο σπίτι για φαγητό και μπάνιο και μετά παρακολούθηση μαθημάτων. Πήρα ένα πτυχίο στο Graphic Design, σε ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο, και πέρυσι πήρα από την τράπεζα ένα δάνειο, ώστε να μπορέσω να ξεχρεώσω το κόστος σπουδών (3.500€ ανά έτος). Ωστόσο, μιας και δούλευα, κερδίζοντας 650€, κατάφερα να αποπληρώσω το δάνειο.

Έχασα την δουλειά μου στις αρχές του Γενάρη. Ήμουν τμηματάρχης σε μια εταιρεία promotion, αλλά απολύθηκα μαζί με αρκετούς συναδέλφους μου. Τους πρώτους δύο μήνες ήμουν σε ολοκληρωτική κατάθλιψη: Κοιμόμουν στις τρεις και τέσσερις το πρωί, ξενυχτώντας στην τηλεόραση και σηκωνόμουν στις 2 το απόγευμα μην κάνοντας απολύτως τίποτα. Κάποια στιγμή γράφτηκα σε ένα πρωινό τμήμα κολύμβησης ώστε να αναγκάσω τον εαυτό μου να ξυπνήσει νωρίς και να βγει απ’ το σπίτι. Εν τω μεταξύ, άρχισα να σκέφτομαι τη ζωή μου, την ηλικία μου, το μέλλον μου και συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να βρω μια διέξοδο που θα με ξεκόλλαγε από τον πάτο που είχα πιάσει.

Από το κράτος λαμβάνω μόνο 440 ευρώ ως επίδομα ανεργίας διότι το αφεντικό μου με δήλωνε με τον κατώτατο μισθό.Το Κέντρο Ανέργων είναι σκέτη κατάθλιψη. Τεράστιες ουρές ανθρώπων που γκρινιάζουν και παραπονιούνται. Στο παρελθόν, όταν είχα μόλις τελειώσει τις σπουδές μου και είχα επισκεφτεί το Κέντρο ψάχνοντας για δουλειά, οι τοίχοι ήταν γεμάτοι με αγγελίες προσφοράς εργασίας. Τώρα, μπορεί να δείς καμιά αγγελία για κάποια δουλειά στο εξωτερικό της τάξης των 1.500 ευρώ. Τι να κάνεις με 1.500 ευρώ, π.χ. στην Αμερική;

Έχω επίγνωση των δυνατοτήτων μου και της αξίας μου, αλλά αν είναι να καθαρίζω τουαλέτες καλύτερα να το κάνω εδώ, στην Πορτογαλία. Ακόμα δεν έχω παραιτηθεί από την ιδέα να φτιάξω μια δική μου δουλειά στον επισκευαστικό τομέα. Μιας και έχω ακόμα κάποια χρήματα –πρόσφατα πούλησα το αμάξι μου– που και που κοιτάζω τις αγγελίες για να έχω μια ιδέα του πόσο περίπου θα στοίχιζε η ενοικίαση ενός χώρου.

Δεν μπορώ να κάνω τίποτα διότι, όπως είπα, δεν έχω πρόσβαση στα εκπαιδευτικά προγράμματα των Κέντρων Ανεργίας. Αν, ας πούμε, υπήρχε διαθέσιμη μια θέση ξυλουργού, θα ήθελα να εκπαιδευτώ και να εργαστώ σε αυτόν τον τομέα, αλλά, από τη στιγμή που έχω πτυχίο, δεν δικαιούμαι περαιτέρω εκπαίδευσης. Είναι δυνατόν, μετά από τόσα χρόνια προσπάθειας για να πάρω το πτυχίο μου, να μην έχω τα ίδια δικαιώματα με κάποιον που έχει τελειώσει το Λύκειο;

Η μητέρα μου είναι επίσης απολυμένη και έχει κλειστεί στο σπίτι με κατάθλιψη. Προσπαθώ όσο μπορώ να ξεφεύγω, με έναν καφέ, με μια συζήτηση με φίλους. Έχω σταματήσει πια να βλέπω ειδήσεις για να μην με πιάσει πάλι κατάθλιψη. Γνωρίζω ότι πρέπει να πληρώσω· έτσι κι αλλιώς…»

Η Patrícia ακόμα ψηφίζει, αλλά δεν πιστεύει πια ότι «η χώρα μπορεί να καλυτερέψει»

724902

«Ο ύπνος βοηθάει. Τις πολύ κακές μέρες, ίσα που πηγαίνω τις κόρες μου σχολείο και επιστρέφω στο σπίτι για να κοιμηθώ όσο περισσότερο μπορώ. Με βοηθάει να μην σκέφτομαι. Μερικές φορές, όταν επιστρέφουν από το σχολείο, βάζω δυνατά μουσική μπας και φτιάξω λίγο τη διάθεση μες στο σπίτι. Βάζω τα δυνατά μου να μην κλαίω μπροστά τους. Σκέφτομαι την μόνιμη απάντηση που τους δίνω, ότι και να μου ζητάνε τους τελευταίους μήνες: “Δεν γίνεται, η μαμά δεν έχει λεφτά…”

Όταν δούλευα, είχα τη δυνατότητα να τους παρέχω κάποιες ανέσεις. Όταν πήγαινα στο σούπερ μάρκετ, πάντα γυρνούσα με δύο σοκολατένια αυγά· πάντα το ίδιο αυγό, και για τις δύο. Αυτή είναι η ψύχωσή μου. Όλα να είναι τα ίδια και για τις δύο, μην τυχόν και αδικήσω καμιά τους. Η μικρή είναι πέντε και η μεγάλη οκτώ. Έχω αρχίσει να διερωτώμαι από ποιον θα μπορούσα να ζητήσω λίγο ψωμί και κανένα φρούτο, για να μπορούν να πάρουν κάτι μαζί τους στο σχολείο.

Θέλω να συνεχίσω να ζω εδώ, γιατί θέλω να τις δω να μεγαλώνουν. Αυτά τα παιδιά είναι η μοναδική μου τύχη. Όσον αφορά στα υπόλοιπα… ό,τι δουλειά έρθει θα την πάρω, αλλά μου φαίνεται ότι δεν έχω καλό άστρο. Η τελευταία δουλειά που βρήκα –σχεδόν πριν έναν χρόνο– ήταν καθαρίστρια σε σουπερμάρκετ. Έβγαζα 20 ευρώ μεροκάματο, δουλεύοντας 7πμ με 7μμ. Όταν δεν είχα εισιτήρια λεωφορείου από την Πρόνοια, πήγαινα στη δουλειά με τα πόδια ή με πήγαινε ο γείτονάς μου. Αλλά τελικά δεν μου έμενε χρόνος να ασχοληθώ με τις κόρες μου. Και τα λεφτά ήταν πολύ λίγα, δεν άξιζε τον κόπο. Τώρα παίρνω 150 ευρώ από το Ταμείο Ανεργίας (RSI, Rendimento Social de Inserção), συν 180 ευρώ οικογενειακό επίδομα και επίδομα παιδιών, αλλά συνολικά τα χρήματα αυτά δεν φτάνουν για όλα τα έξοδα.

Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω περισσότερους άνεργους από εργαζόμενους. Έχω παραιτηθεί πια από το να πηγαίνω σε συνεντεύξεις. Ζητάνε ακαδημαϊκά προσόντα αλλά εγώ έχω τελειώσει το λύκειο. Ζητάνε εργασιακή εμπειρία, την οποία δεν έχω. Ζητάνε «εμφάνιση» αλλά εγώ ντρέπομαι να χαμογελάσω λόγω των δοντιών μου. Και ξέρω ότι όταν βλέπουν τα δόντια μου νομίζουν ότι είναι από χρήση ναρκωτικών και δεν μπορώ να τους πείσω ότι δεν έχω πάρει ποτέ μου ναρκωτικά. Το χάλασμα των δοντιών μου ήταν κάποια επιπλοκή κατά την δεύτερη εγκυμοσύνη –προφανώς η κόρη μου μού «έφαγε» όλο το ασβέστιο. Έχω ήδη κάνει αίτηση στην Πρόνοια για να τα φτιάξω αλλά μου λένε ότι είναι πολύ ακριβό. Φαίνομαι πολύ μεγαλύτερη από ό,τι είμαι. Αισθάνομαι πολύ μεγαλύτερη από ό,τι είμαι.

Αποφεύγω να σκέφτομαι γιατί, όταν το κάνω, το μόνο που μου βγαίνει είναι να κάνω λάθη. Έτσι προτιμώ να κρατάω την ελπίδα μου με το να πιστεύω στις διάφορες υποσχέσεις για δουλειά. Έχω μιλήσει με έναν φίλο μου ο οποίος δουλεύει σε μια εταιρεία καθαρισμού, να έχει τον νου του μήπως προκύψει κάποια θέση εκεί, μου είπαν επίσης και για κάποιον που ψάχνει ανθρώπους να δουλέψουν στα χωράφια.

Συνεχίζω να ψηφίζω, αλλά δεν πιστεύω ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε καλύτερα.

Ο João προτείνει στην κυβέρνηση να χρηματοδοτήσει την μετανάστευση

724903

Μέσα σε έναν χρόνο έχασα και το αυτοκίνητο και τον υπολογιστή μου. Αλλά το χειρότερο δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι να περιμένω ότι κάτι θα γίνει και να συνειδητοποιώ ότι η καλύτερη προσφορά εργασίας που μπορεί να λάβω, αν σταθώ τυχερός, είναι να δουλεύω 10 ώρες την ημέρα, κερδίζοντας 550 ευρώ τον μήνα έχοντας μόνο ένα ρεπό την εβδομάδα.

Δεν το καταλαβαίνω… Δεν υπάρχουν δουλειές και στις λίγες θέσεις εργασίας που υπάρχουν, ζητάνε από τον κόσμο να δουλεύει περισσότερο και να βγάζει λιγότερα, αντί να κατανείμουν τις εργασιακές ανάγκες τους έτσι ώστε να δουλεύουν περισσότεροι άνθρωποι. Είναι σαν ο κόσμος να έχει χωριστεί σε «εργασιακούς σκλάβους» και σε αυτούς (σαν και μένα) που δεν μπορούν να δουλέψουν και επομένως, μην έχοντας χρήματα, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο από το να πέφτουν σε κατάθλιψη.

Αλλά ακόμα δεν έχουν σκοτώσει όλες μου τις ελπίδες. Ξεκίνησα παίρνοντας πτυχίο στα Τουριστικά, μετά πειραματίστηκα στον χώρο του Μάρκετινγκ, αλλά τα παράτησα μετά από δύο χρόνια και η τελευταία μου δουλειά ήταν υπεύθυνος βενζινάδικου, όπου έβγαζα 842 ευρώ το μήνα, αλλά στο τέλος με απέλυσαν και από κει. Εδώ και έναν χρόνο δεν έχω δουλειά αλλά συνεχίζω να ψάχνω. Θα ήθελα να δουλέψω στον τομέα της εστίασης και στέλνω το βιογραφικό μου από δω και από κει, σε εστιατόρια κλπ. Μερικές φορές ντρέπομαι. Γνωρίζω την αξία μου αλλά νιώθω ότι πρέπει να ικετέψω για μια θέση.

Μένω μαζί με την μητέρα μου, τον πατριό μου, την ανιψιά μου και δύο σκυλιά. Προσπαθώ να βοηθάω στο σπίτι μαγειρεύοντας, πλένοντας τα πιάτα, αλλά αν μπορούσα να συνεισφέρω και οικονομικά θα αισθανόμουν πολύ καλύτερα. Μερικές φορές αναγκάζομαι να ζητήσω 20 ευρώ από την μητέρα μου –κάτι που δεν μου αρέσει καθόλου– για να πάρω την απάντηση: «Ξόδεψες κιόλας τα προηγούμενα;». Αλλά η εναλλακτική είναι να μένω όλη μέρα κλεισμένος στο σπίτι, κάτι που νομίζω ότι δεν θα βοηθούσε καθόλου την κατάσταση.

Πλέον δεν παίρνω ούτε το επίδομα ανεργίας. Τουλάχιστον αυτήν την περίοδο είναι εδώ ο αδερφός μου (που κανονικά ζει και εργάζεται στην Αγγλία) και μπορώ να πάρω ένα πακέτο τσιγάρα, να πιω έναν καφέ –όλα πληρωμένα από αυτόν.

Είμαι άνεργος και θα μπορούσα να μεταναστεύσω αν η εμπειρία που είχα από την προσπάθεια που έκανα να φύγω στην Αγγλία δεν ήταν τόσο απογοητευτική. Γύρισα σε πολύ χειρότερη κατάσταση από πριν, έχοντας ξοδέψει όλα τα λεφτά σε μεταφορικά και διαμονή χωρίς να καταφέρω τίποτα. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι αν δεν υπάρχει αρκετός χώρος για όλους μας εδώ, θα μπορούσε η κυβέρνηση να προωθήσει την μετανάστευση, διευκολύνοντας οικονομικά αυτούς που σκοπεύουν να μεταναστέυσουν, ώστε να μην επωμίζονται όλο το οικονομικό βάρος αυτής της προσπάθειας.

Η Ana ξέρει ότι θα απολύεται κάθε ενάμισι χρόνο δουλειάς

724904

Ακούγεται κάπως λυπηρό, αλλά η δουλειά στα McDonald’s ήταν αυτή που με ικανοποιούσε περισσότερο. Καμιά φορά ακούω να λένε «μα στα McDonald’s; Τι φρίκη!». Πάντως, παρότι έπαιρνα μισθό πείνας, τουλάχιστον είχα δουλειά. Τότε, ήμουν στην 3η Λυκείου, και τελικά παραιτήθηκα γιατί ήθελα να ανοίξω ένα μαγαζί με αξεσουάρ. Ωστόσο το μαγαζί δεν πήγαινε καλά και αναγκάστηκα να το κλείσω μετά από έξι μήνες. Μετά, έπιασα δουλειά σε βενζινάδικο. Ο μισθός ήταν 520 ευρώ –όχι πολλά–, αλλά τουλάχιστον είχα δουλειά. Όταν πρωτοξεκίνησα να ψάχνω για δουλειά, ήδη η προσφορά εργασίας ήταν περιορισμένη. Ωστόσο, για μένα που δεν είχα πολλές οικονομικές απαιτήσεις, ήταν καλά. Αλλά για ανθρώπους, όπως η μητέρα μου, που είναι επωμισμένοι με πολύ περισσότερα έξοδα, αυτά τα επίπεδα μισθών δεν είναι αποδεκτά.

Η μαμά μου ήταν διευθύντρια στην Mattel Πορτογαλίας –η εταιρεία της Barbie– αλλά απολύθηκε λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Την πήραν τηλέφωνο από τα κεντρικά της Ισπανίας και της έκλεισαν ραντεβού στο αεροδρόμιο· εκεί της είπαν ότι απολύεται, ξαναμπήκαν στο αεροπλάνο και έφυγαν. Αν δεν ζούσα μαζί της, δεν θα είχα ούτε να φάω.

Απολύθηκα κι εγώ από το βενζινάδικο τον Οκτώβριο του 2011 και από τότε δεν έχω ξαναβρεί δουλειά. Κάποτε είχα δουλέψει για τέσσερις μέρες σε ένα μαγαζί. Πέρασα την συνέντευξη, ξεκίνησα να δουλεύω και μετά από τέσσερεις μέρες με φώναξαν για να υπογράψω τη σύμβαση. Μισή ώρα μετά με ξαναφώναξαν για να υπογράψω την παραίτησή μου, γιατί έλαβαν μήνυμα από το τμήμα ανθρώπινου δυναμικού ότι η επιχείρηση δεν πηγαίνει και πολύ καλά. Κάτι παρόμοιο ξανάγινε και σε άλλη δουλειά: με φώναξαν για να μου πάρουν μέτρα για τη στολή της δουλειάς και 43 λεπτά αργότερα μου είπαν ότι η Διεύθυνση της εταιρείας δεν επιτρέπει τελικά την υπογραφή της σύμβασης.

Δεν έχω πρόβλημα να κάνω οποιαδήποτε δουλειά, ακόμα και βραδινή βάρδια, το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχουν δουλειές. Η εναλλακτική λύση είναι να θεωρήσω ότι το πρόβλημα το έχω εγώ, αλλά νομίζω ότι δεν είναι αυτή η περίπτωση. Το μόνο πράγμα για το οποίο είμαι σίγουρη είναι ότι αν υποθέσουμε ότι καταφέρνω τελικά να υπογράψω κάποια σύμβαση, μετά από ενάμιση χρόνο το πολύ θα ψάχνω πάλι για δουλειά. Ακούγεται χαζό, αλλά θα αισθανόμουνα πολύ χειρότερα αν είχα σπουδάσει. Θα είχα ξοδέψει τόσα χρόνια σε σπουδές και πιθανότατα θα ήμουν στην ίδια κατάσταση που είμαι τώρα.

Έχω σιχαθεί τις ειδήσεις. Το μόνο που κάνουν είναι να αναλύουν τα της κρίσης, να μιλάνε για την φτώχεια και για ανθρώπους που χάνουν τα σπίτια τους –και όλα αυτά τα αρνητικά που σε σπρώχνουν ακόμη περισσότερο στην απογοήτευση, ενώ ήδη αισθάνομαι αρκετά άσχημα που δεν έχω δουλειά και σπίτι. Θυμάμαι μια είδηση για έναν άνεργο νέο που ξεκίνησε απεργία πείνας στον δρόμο με αποτέλεσμα να λάβει ένα κάρο προσφορές για δουλειά. Δεν ξέρω… Είναι πραγματικά λυπηρό.

This article is also available in:

Translate this in your language

Like this Article? Share it!

Leave A Response