Sunday 15th September 2019
x-pressed | an open journal
February 10, 2013
February 10, 2013

Βασανιστηρίων συνέχεια

Author: Anna Papoutsi
Category: Antifascism
This article is also available in: enespt-ptfr
Βασανιστηρίων συνέχεια

Την Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου συνελήφθησαν μετά από καταδίωξη αλλά χωρίς την παραμικρή αντίσταση και χωρίς συμπλοκή 4 από τους 8 που συμμετείχαν στην ληστεία της Αγροτικής Τράπεζας στην Κοζάνη, οι Νίκος Ρωμανός, Ανδρέας-Δημήτρης Μπουρζούκος, Γιάννης Μιχαηλίδης και Δημήτρης Πολίτης. Με ανακοίνωσή τους στο Indymedia δηλώνουν αναρχικοί και θεωρούν την πράξη τους καθαρά πολιτική.

Velventos Listeia tesseris sullifthentes

Οι ίδιοι αρνούνται να καταθέσουν μήνυση: «[ο βασανισμός] δεν θέλουμε να αποτελεί σημείο θυματοποίησής μας. Δεν περιμέναμε τίποτε διαφορετικό από τους εχθρούς της ελευθερίας. Ας μην ξεχνάμε πόσοι άνθρωποι έχουν συνθλιβεί στα αστυνομικά τμήματα και τις φυλακές τους. Τα σημάδια των βασανιστηρίων ας αποτελέσουν μια ακόμα αφορμή να μετουσιωθεί η οργή σε πράξη». Αντίθετα, σύμφωνα με το πόρισμα της Υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΛ.ΑΣ., οι τραυματισμοί έγιναν κατά την σύλληψη: «αυτοί οι αστυνομικοί [αστυνομικοί της ομάδας ΔΙ.ΑΣ] είναι άνω του μετρίου ανθρώπινου μεγέθους. Είναι ρωμαλέοι και γυμνασμένοι. Και, σε περίπτωση πάλης, είναι λογικό ο πιο δυνατός να επιβληθεί. Όταν κάποιος βγαίνει να παλέψει σώμα με σώμα, πρέπει να έχει μυϊκό όγκο».

Καταρχάς, η πρακτική της δημοσιοποίησης των ονομάτων -και, φυσικά, των φωτογραφιών- υπόδικων είναι τουλάχιστον αμφιλεγόμενη. Αυτό το μέτρο προβλέπεται και επιτρέπεται κάτω από αυστηρές προϋποθέσεις και μόνο σε περιπτώσεις που το απαιτεί η ανάγκη εξιχνίασης εγκλημάτων ή προστασίας του κοινωνικού συνόλου και μόνο όταν τα παραπάνω δεν μπορούν αν επιτευχθούν με άλλον τρόπο, καθώς προσβάλλει το τεκμήριο της αθωότητας και την προσωπικότητα του υπόδικου στιγματίζοντάς τον ως εγκληματία εκ των προτέρων. Επιπλέον, η δημοσιοποίηση φωτογραφιών υπόπτων που έχουν ήδη συλληφθεί παραβιάζει την συνταγματικά κατοχυρωμένη αρχή της αναλογικότητας, γενική αρχή της έννομης τάξης, που επιβάλλει «την ύπαρξη εύλογης σχέσης ανάμεσα στο μέτρο και τον επιδιωκόμενο σκοπό». Η τιμωρία δηλαδή δεν μπορεί να είναι βαρύτερη από το έγκλημα και η βία που χρησιμοποιείται κατά την σύλληψη πρέπει να είναι η ελάχιστη δυνατή και ανάλογη των συνθηκών. Το ότι, δε, η πρακτική της δημοσιοποίησης φωτογραφιών εφαρμόζεται με τρόπο ιδιαίτερα επιλεκτικό – δεν έχει εφαρμοστεί ποτέ σε περιπτώσεις εγκλημάτων πολύ σοβαρότερων αλλά με «άρωμα ακροδεξιάς» – συνηγορεί στο ότι χρησιμοποιείται και ως μέσο εκφοβισμού. Ωστόσο, δυστυχώς, αποτελεί πλέον συνήθη πρακτική των αστυνομικών και δικαστικών αρχών στην Ελλάδα.

Υπάρχει φυσικά και το εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα της κακοποίησης των συλληφθέντων που άτυπα αλλά κυνικά «ομολογεί» και η ίδια η ΕΛ.ΑΣ μέσω της δημοσιοποίησης των συγκεκριμένων φωτογραφιών. Η κραυγαλέα ερασιτεχνική προσπάθεια κάλυψης των σημαδιών βασανισμού και η υπουργική αξιολύπητη δικαιολογία ««για να μπορούν να αναγνωριστούν οι δράστες» κάνει την ομολογία ακόμα πιο κυνική καθώς παραδέχεται ότι στα χέρια της αστυνομίας οι συλληφθέντες γίνονται αγνώριστοι χωρίς αυτό να επισύρει καμία ποινή ή διερεύνηση.

Φαίνεται ότι πολλοί είναι διατεθειμένοι να δεχτούν τεράστιες εκπτώσεις στον σεβασμό των ανθρωπίνων και ατομικών δικαιωμάτων στο όνομα της ασφάλειας. Τα λόγια του Υπουργού Δικαιοσύνης είναι χαρακτηριστικά: «όταν γίνεται μια συμπλοκή με κάποιους που κρατούν καλάσνικοφ, δεν μπορεί ο ένας να κρατάει λουλούδια». Ωστόσο, η ασφάλεια δεν είναι ένα αφηρημένο αγαθό το οποίο σχετίζεται μόνο με την δημόσια τάξη. Η ασφάλεια είναι δικαίωμα όλων και δεν επιτυγχάνεται με την βία και τον αυταρχισμό.

Creative Commons License
Βασανιστηρίων συνέχεια by Anna Papoutsi is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.

This article is also available in:

Translate this in your language

Like this Article? Share it!

Leave A Response