Saturday 19th October 2019
x-pressed | an open journal
February 26, 2014
February 26, 2014

Μια κραυγή για βοήθεια από το CIE* της Μαδρίτης

Author: Olga Rodrígez Translator: Eleni Nicolaou
Source: El Diario  Category: Borders
This article is also available in: enes
Μια κραυγή για βοήθεια από το CIE* της Μαδρίτης

Το Κέντρο Κράτησης Μεταναστών της Μαδρίτης

* CIE: Centro de Internamiento de extranjeros (Κέντρο Κράτησης Αλλοδαπών)

  • Ενώ ο Ραχόι περιέγραφε στο Κογκρέσο μια ανύπαρκτη χώρα, δεκάδες κρατούμενοι στο CIE του Aluche προετοιμάζονταν για μακρο-απέλαση και θρηνούσαν που δεν μπορούσαν να πουν αντίο στην οικογένεια, τους φίλους, τα παιδιά τους.
  • Γνωρίζω έναν νεαρό από τη Γκάμπια που νόμιζε ότι μουνί σήμαινε γεια σου, γιατί κάθε πρωί οι αξιωματικοί του έλεγαν «μουνί, έλα», «μουνί, πιο γρήγορα», «μουνί, ξύπνα», «μουνί, μουνί, μουνί».

Ενώ την Τρίτη διεξαγόταν η συζήτηση για την κατάσταση της χώρας, σε ένα Κοινοβούλιο που κάποιες στιγμές έμοιαζε περισσότερο με θέατρο, ορισμένοι δημοσιογράφοι λάβαμε μια ιδιόχειρη επιστολή από έγκλειστους στο CIE του Aluche (της Μαδρίτης), που έκαναν έκκληση για βοήθεια.

Αρχίζει έτσι: «Αυτό το γράμμα είναι μια δήλωση και μια κραυγή για βοήθεια από όλους τους κρατούμενους στο CIE της Μαδρίτης».

Οι 94 υπογράφοντες –με όνομα, επώνυμο και αριθμό ταυτότητας– αποκαλύπτουν ότι περιμένουν την απέλασή τους από τη χώρα, καταγγέλλουν κύμα απελάσεων τις τελευταίες εβδομάδες, περιγράφουν κακομεταχείριση και εξηγούν την απελπισία τους που δεν μπορούν να αποχαιρετήσουν τους φίλους τους, την οικογένεια και τα παιδιά τους, πριν τους στείλουν, παρά τη θέλησή τους, πίσω στις χώρες τους, με την Air Europa και το γκρουπ Globalia, που διαχειρίζεται τις πτήσεις απέλασης.

Το απόγευμα, η αστυνομία εμπόδισε την είσοδο στο CIE σε πολλούς συγγενείς Δομινικανών κρατούμενων. “Είναι ίσως σημάδι ότι ήδη τους μεταφέρουν στο αεροδρόμιο”, παρατήρησαν τα μέλη της εκστρατείας “Να κλείσουμε τα CIE“.

Η επιστολή είναι μια πρωτοφανής κίνηση, μια προσπάθεια από τους κρατουμένους να ακουστούν πέρα από τους τοίχους του CIE. Είναι μια κραυγή ενάντια στο νόμο περί αλλοδαπών και στις ρατσιστικές πολιτικές για τη μετανάστευση.

Οι κρατούμενοι καταγγέλλουν: «περιφρονούν, υποτιμούν και ποδοπατούν τις ρίζες μας, παραβιάζουν τα δικαιώματά μας και τα δικαιώματα των οικογενειών μας. Μας χωρίζουν απ’ αυτές και καταπατούν το αναφαίρετο δικαίωμα των παιδιών μας και κυρίως των ανήλικων παιδιών μας στην οικογενειακή προστασία, εκθέτοντάς τα στην (ακούσια) παραμέληση και στην εγκατάλειψη».

Οι κρατούμενοι διηγούνται ότι στις 13 Φεβρουαρίου, όχι μόνο απελάθηκαν κάποιοι Σενεγαλέζοι και Μαροκινοί, πράξη που κατήγγειλε αμέσως η κίνηση “Όχι στα CIE” αλλά και απελάθηκαν στη Νιγηρία άνθρωποι που δεν προέρχονταν από αυτή τη χώρα, με τη συνενοχή του προξενείου της Νιγηρίας. Επιπλέον, παραπονούνται για την έλλειψη πληροφόρησης σχετικά με τις απελάσεις και τις ψυχολογικές επιπτώσεις που αυτό προκαλεί:

«Γνωρίζουμε ότι στις 25 Φεβρουαρίου, θα πραγματοποιηθεί μια ειδική πτήση με προορισμό τη Λατινική Αμερική, όπου θα αποβιβάσει το μεγαλύτερο μέρος των Λατινοαμερικανών που βρίσκονται εδώ, χωρίς να τους έχουν ενημερώσει, κάτι που μας προκαλεί μεγάλη νευρικότητα, διότι, όταν προγραμματίζονται αυτές οι μακρο-απελάσεις, η κοινοποίηση γίνεται τελευταία στιγμή και πολλοί ερχόμαστε από πόλεις και επαρχίες μακριά από τη Μαδρίτη, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει αρκετός χρόνος για να αποχαιρετήσουμε τις οικογένειές μας και να μαζέψουμε τα υπάρχοντά μας.»

Η επιστολή μιλάει ακόμη για την αστυνομική κτηνωδία κατά την απέλαση των Μαροκινών στις 20 Φεβρουαρίου και καταγγέλλει ότι αυτές οι διαδικασίες απέλασης «είναι υπό τον πλήρη έλεγχο της αστυνομίας, χωρίς να υπάρχει κάποιος φορέας, αρμόδιος για ανθρώπινα δικαιώματα, που να πιστοποιεί ποιος πρέπει να αποφασίζει για την επιβίβασή τους σ’ αυτές τις πτήσεις». Επίσης αναφέρει ότι οι κρατούμενοι στα CIE προαυλίζονται μόνο δύο ώρες. Όλη την υπόλοιπη ημέρα είναι κλειδωμένοι στα κελιά και τους διαδρόμους.

Ενώ ο Ραχόι περιέγραφε στο Κογκρέσο μια ανύπαρκτη χώρα, δεκάδες κρατούμενοι στο CIE του Aluche προσπαθούσαν να φανταστούν τις ζωές τους χωρίς τους δικούς τους (παιδιά, μητέρες, γυναίκες), που τους αφήνουν πίσω αβοήθητους και απροστάτευτους.

Υπάρχουν πολλές πραγματικότητες που δεν αποτελούν μέρος της πολιτικής ατζέντας της εξουσίας και, ως εκ τούτου, σχεδόν απουσιάζουν από τη δημόσια συζήτηση.

Γνωρίζω ένα νεαρό από τη Γκάμπια που νόμιζε ότι μουνί σήμαινε «γεια σου» επειδή, κάθε πρωί, όταν οι αξιωματικοί τον έβγαζαν από το κελί στο CETI (Centro de Estancia Temporal de Inmigrantes, κέντρο προσωρινής κράτησης Μεταναστών) της Μελίγια, όπου τον είχαν κλειδωμένο, του έλεγαν «μουνί πάμε», «μουνί, πιο γρήγορα», «μουνί, ξύπνα», «μουνί, μουνί, μουνί».

Βιώνουμε την εποχή της φραστικής, και όχι μόνο, κακοποίησης, της περιφρόνησης, της πολιτικής που εκτοξεύει σφαίρες από καουτσούκ και δακρυγόνα, που δε συνδράμει ανθρώπους που πεθαίνουν, που παραβιάζει τα δικαιώματα όσων δεν έχουν χαρτιά, που απελαύνει ανθρώπους αυθαίρετα, που τους συλλαμβάνει χωρίς να έχουν διαπράξει κάποιο αδίκημα, που τους κακοποιεί, που τους αποκλείει. Είναι μια πολιτική που τώρα ασκείται εναντίον κάποιων άλλων, αλλά θα μπορούσε να κάποτε να ασκηθεί και εναντίον μας.

Όσους απελαύνονται τους ακινητοποιούν με θηλιές γύρω από τους καρπούς τους. Εάν κάποιος διαμαρτυρηθεί ή αντισταθεί, θα βρεθεί με χειροπέδες στα πόδια και στα χέρια. Στην Ευρώπη, αρκετοί έχουν πεθάνει από ασφυξία αφού τους φίμωσαν κατά την απέλασή τους. Ένας από αυτούς, ο Νιγηριανός Osamuyia Aikpitanhi, πέθανε στην Ισπανία το 2007. Δύο χρόνια αργότερα, το 2009, είδαμε σε βίντεο την ταπεινωτική μεταχείριση ενός μετανάστη, από την ισπανική αστυνομία, έξω από το αεροπλάνο με το οποίο επρόκειτο να απελαθεί, με μεθόδους που πολλές ΜΚΟ χαρακτήρισαν βάρβαρες.

Τα σύνορα σκοτώνουν και δεν λύνουν το πρόβλημα, τη ρίζα της πραγματικότητας που ζούμε, που δεν είναι άλλη από την ανισότητα, της οποίας οι επιπτώσεις μας επηρεάζουν όλους.

Η φτώχεια δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Υπάρχουν υπεύθυνοι γι’ αυτήν, αιτίες και τρόποι για την καταπολέμησή της. Δεν εξαλείφεται με περισσότερους τοίχους, λιγότερα δικαιώματα και περισσότερη βία. Απαιτείται βούληση για πολιτικό και κοινωνικό μετασχηματισμό, για πολιτικούς που θα βρεθούν έξω, κοντά στο λαό και θα αντιμετωπίσουν τις συνέπειες των πολέμων, που πολλοί απ’ το σινάφι τους έχουν προκαλέσει.

Η πλήρης επιστολή των κρατουμένων του CIE στα ισπανικά εδώ.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΩΡΑ. ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΚΑΙ ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΗ ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ

This article is also available in:

Translate this in your language

Like this Article? Share it!

Leave A Response